บทที่ 90 แบกรับความผิดพลาด และภาระที่ต้องปกป้อง
ในขณะที่หลิวเยียนผิงก้าวเข้าไปปลอบขวัญเด็กน้อยทั้งสาม เมิ่งฝานกลับเลือกเดินตรงไปหาหลี่เสวี่ยโหรว
เขารู้ดีว่าสาวน้อยผู้นี้กำลังจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกผิดอย่างรุนแรง เพราะคมกระบี่ของนางเกือบจะปลิดชีพผู้บริสุทธิ์ไปเสียแล้ว หากมิใช่เพราะเมิ่งฝานพุ่งเข้ามาขวางไว้ได้ทันท่วงที นางคงมิอาจแบกรับความจริงอันโหดร้ายนี้ได้ไปชั่วชีวิต
ครู่ต่อมา หลิวเยียนผิงก็จูงมือเด็กน้อยทั้งสามเดินออกมาจากกระท่อม แม้ความตื่นตระหนกบนใบหน้ามอมแมมจะทุเลาลงบ้าง แต่พวกเขาก็ยังคงจ้องมองเมิ่งฝานและหลี่เสวี่ยโหรวด้วยความหวาดระแวง โดยเฉพาะแววตาที่มองหลี่เสวี่ยโหรวนั้น ยังแฝงไปด้วยความหวาดกลัวที่ฝังรากลึกอย่างเห็นได้ชัด
เมิ่งฝานกวาดตามองเด็ก ๆ เพียงครู่เดียว เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะปลอบโยนใครได้เก่งนัก หลังจากครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่จึงหันไปสั่งการหลิวเยียนผิง
“ศิษย์พี่หลิว ท่านจงพาเด็กทั้งสามคนนี้ออกไปรอพวกเราที่ชายป่าก่อนเถิด!”