ในสถานการณ์เช่นนี้ การจะพาเด็กเล็กมุ่งหน้าเข้าสู่ส่วนลึกของพงไพรที่เต็มไปด้วยอันตรายย่อมเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ และหากจะทิ้งพวกเขาไว้ที่นี่เพื่อรอให้ภารกิจเสร็จสิ้นก่อนค่อยกลับมารับ ก็ดูจะเสี่ยงจนเกินไป
หนทางที่เหมาะสมที่สุดคือการให้ใครคนหนึ่งนำทางพวกเขาออกไปส่งยังเขตปลอดภัย ซึ่งบริเวณรอบนอกของป่านั้นถูกกวาดล้างจนสิ้นซากแล้ว ย่อมมั่นใจได้ในความปลอดภัย และในเมื่อหลี่เสวี่ยโหรวกลายเป็น ‘ตัวอันตราย’ ในสายตาเด็ก ๆ ภารกิจนี้จึงตกเป็นของหลิวเยียนผิงอย่างเลี่ยงไม่ได้
ทันทีที่ได้ยินคำสั่ง หลิวเยียนผิงทำท่าจะเอ่ยปากประท้วง เพราะนางเองก็ใคร่อยากจะเห็นความลับที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของป่าเพื่อเปิดหูเปิดตาเช่นกัน
“หากเจ้าอยากเห็นเด็กพวกนี้ถูกอสูรฉีกเป็นชิ้น ๆ ก็จงปฏิเสธเสียสิ!” เมิ่งฝานกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความปรานี
หลิวเยียนผิงชะงักพลางหันกลับไปมองเด็กน้อยคนหนึ่งที่กำลังใช้มือน้อย ๆ อันสั่นเทาเกาะชายอาภรณ์ของนางไว้แน่น ราวกับว่านางเป็นที่พึ่งพาสุดท้ายในโลกที่โหดร้ายนี้
“เฮ้อ…” นางลอบถอนหายใจยาวก่อนจะตอบอย่างจำนน “ก็ได้ ข้าจะพาพวกเขาออกไปก่อน!”
