“ยังไม่ต้องรีบร้อนนัก ข้ายังมีเรื่องต้องให้เจ้าช่วยอีกอย่างหนึ่ง” เมิ่งฝานรั้งไว้
“เรื่องอันใดหรือ?”
“ศิษย์น้องเสวี่ยโหรว เจ้าก็ตามมาด้วยสิ”
เมิ่งฝานนำทางสองสาวไปยังกระท่อมไม้หลังที่สอง ก่อนจะชี้ไปยังหีบไม้ที่อัดแน่นไปด้วยศิลาวิญญาณและสมุนไพรทิพย์ซึ่งยังเหลืออยู่เกือบครึ่งหีบ
“พื้นที่ในแหวนมิติของข้าเต็มหมดแล้ว พวกเจ้าช่วยข้าเก็บกวาดสิ่งของเหล่านี้หน่อยเถิด เมื่อกลับไปถึงสำนัก ข้าจะแบ่งส่วนแบ่งให้พวกเจ้าคนละหนึ่งในสิบเพื่อเป็นค่าตอบแทน!”
สมบัติเลอค่ามหาศาลเช่นนี้ เมิ่งฝานย่อมมิใช่คนใจบุญที่นึกจะแจกจ่ายให้ใครอย่างสุรุ่ยสุร่าย การที่เขายอมแบ่งสรรปันส่วนให้ถึงหนึ่งในสิบนั้น ก็นับว่าเขามีน้ำใจอย่างถึงที่สุดแล้ว! ท้ายที่สุด หากปราศจากเขาคอยนำทางและกำจัดขวียนหนาม นางทั้งสองก็คงมิมีวาสนาได้แม้แต่จะเห็นเงาของสิ่งของเหล่านี้
หลิวเยียนผิงและหลี่เสวี่ยโหรวช่วยกันลำเลียงสมบัติใส่ในอุปกรณ์มิติคนละครึ่ง จนในที่สุดหีบไม้ใบยักษ์ที่เคยอัดแน่นก็ว่างเปล่าลง
