ล้วตัดสินใจจะ “รบกวน” โจวรุ่ยเสวีย
ที่สำนักงานวิชาการโจวรุ่ยเสวียกำลังยุ่งอยู่
เห็นหลัวโหวกำลังเคาะประตู เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดกับทิศทางประตูว่า “เชิญเข้ามา” แล้วได้ยินเสียง “ติ๊ง” ประตูเปิดออก จากนั้นเธอก็พึมพำ “ครั้งต่อไปต้องลดรหัสผ่านให้เหลือแค่หนึ่งตัวอักษร”
หลัวโหวเข้ามาในห้องพร้อมบ่นว่า “ฉันขอคัดค้าน ฉันขอเปลี่ยนชั้นเรียน ฉันไม่อยากสอนชั้นนี้”
โจวรุ่ยเสวียยิ้มอย่างมีเลศนัย “มีเหตุผลให้ฉันฟังได้ไหม”
หลัวโหวยังคงเสนอแนะ “พวกผู้ชายวัยใหญ่พวกนี้ คุณไม่ควรให้ฉันสอน คุณควรส่งครูอาวุโสไปสอนพวกเขา”
“โอ้ คุณไม่มีแผนภาพพันธุกรรมที่สมบูรณ์หรอกหรือ ยังกลัวคนธรรมดาพวกนี้อีกหรือ” โจวรุ่ยเสวียกล่าวต่อโดยยังคงหัวเราะ
หลัวโหวคิดในใจ ความจริงแล้ว การสอนเด็กๆ มีความยืดหยุ่นสูงจริงๆ “มันไม่เหมือนกัน และฉันอยากสอนเด็กๆ พวกเขามีความสามารถในการพัฒนา เข้าใจไหม”
โจวรุ่ยเสวียย่นจมูกเล็กน้อย “อย่างนั้นหรือ ความสามารถในการพัฒนาน่ะหรือ” แล้วดูเหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
หลัวโหวกล่าวอย่างจริงใจ “ใช่ คุณโจวหัวหน้า ผู้ชายหลังอายุ 30 พูดตรงๆ แล้ว พัฒนาทางร่างกายได้ยากมาก สิ่งเดียวที่พวกเขาพัฒนาได้คือการเติมเต็มโครงสร้างความรู้ แต่เด็กอายุต่ำกว่า 16 ปีไม่เหมือนกัน หากมีครูที่ดี บางคนอาจมีอนาคตสดใสได้”
เด็กน้อย เด็กน้อย หวังว่าคุณจะเข้าใจคำพูดของฉัน อย่าลงโทษฉันโดยไร้เหตุผลเลย
แน่นอน เด็กน้อยไม่ทำให้หลัวโหวผิ
