“อาจารย์ คุณพูดอะไรนะคะ ฉันไม่เข้าใจเลย คุณหมายถึงเด็กสาวคนนั้นเมื่อกี้หรือคะ”หลัวโหวยังคงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
“แล้วแต่ คุณบอกได้ไหมว่าทำไมไม่มีบัตรประชาชน” หญิงสาวถาม
และแล้วคำโกหกก็เกิดขึ้น เรื่องราวว่าตนเองออกเดินทาง ในภูเขาใหญ่ทางตะวันตกของจีน พบซากโบราณแห่งหนึ่ง และได้เรียนรู้วิชาจากซากนั้น ค่อยๆ มีพลังมหาศาล แต่เนื่องจากขาดอาหาร จึงทำให้หน้าตาไม่ดีนัก
เสินเฟยเฟยฟังอย่างเงียบๆ เธอรู้ว่าเรื่องนี้มีช่องโหว่มากมาย
“คุณหมายว่า คุณเก็บวิชาได้” เสินเฟยเฟยถาม “วิชาเก้าหมุน”
“อาจารย์ ฉันคิดว่าใช่ ฉันมีพลังมากขึ้นจริงๆ ดูสิ”หลัวโหวพูดจบก็เดินไปที่โซฟาไม้มรกต จับขาโซฟาและยกขึ้นด้วยมือเดียว
ไม้มรกตมีเนื้อแน่นเกือบเป็นโลหะ โซฟาชุดหนึ่งหนักกว่าสองร้อยปอนด์ คนธรรมดาที่ไม่ได้ฝึกฝนไม่มีทางยกได้โดยไม่เสียศูนย์ถ่วง
มองดูหลัวโหวที่ดูง่ายดายเสินเฟยเฟยพยักหน้าเล็กน้อย
แต่ในใจคิดว่า “หรือว่าจริงๆ แล้วเขาไม่ใช่อาจารย์ของฉัน”
ช่วงนั้นหลัวโหวกลับหันหน้ามาอย่างเซ่อๆ และพูดอย่างไม่เปลี่ยนสีหน้าว่า “อาจารย์”
เป็นคนโง่ตัวโตเลยสักหน่อย โง่และผอมด้วย
เสินเฟยเฟยรีบเก็บความคิด และเห็นทุกคนในห้องกำลังมองมาทางนี้ จึงรีบพูดว่า “รีบวางลง”
สำนักเรียนพลังศักยภาพ แผนกนักเรียน
“ชื่ออะไร”
“ดูเทียนเย่”
“อายุ”
“อายุตามจันทรคติ 33 ปี”
เสินเฟยเฟยเงยหน้าขึ้นมองเขา “คุณอายุ 33 ปีเหรอ”
หลัวโหวตั้งใจจะแกล้งเธอ จึงรายงานอายุเท็จ
