หลัวโหวหัวเราะกล่าวว่า “ทำไมล่ะ ฉันมีลูกเยอะแยะ เหล่าลูกมังกรน้อยและลูกมังกรยักษ์น้อยยังหัวเราะกันเลย”
“อืม และฉันลืมบอกไปว่า สภาให้อาจารย์ใหญ่ไปเป็นอธิการคนแรกของวิทยาลัยศักยภาพ”
“เฮ้ ฉันยุ่งมาก ถ้าเป็นอธิการไม่ได้ ให้หลัวโหวเป็นอธิการกิตติมศักดิ์ก็แล้วกัน”
ยามเช้าตรู่ ไร่นาสาดด้วยแสงอาทิตย์ อากาศเย็นสดและบริสุทธิ์ทำให้สมองแจ่มใสยิ่งนัก
ผู้คนทยอยเดินออกมาจากอาคารในไร่นา ต่างทักทายซึ่งกันและกัน
ในยุคนี้ ดูเหมือนทุกคนไม่สามารถนอนค้างบนเตียงได้ ทุกวันล้วนเป็นวันใหม่ แม้จะเป็นช่วงเวลาแห่งวิกฤต แต่ก็เป็นวันที่เต็มไปด้วยความงดงามและความหวัง
หายใจรับอากาศเย็นสดชื่น สายตาของทุกคนจับจ้องที่ยานอวกาศยาวห้าสิบเมตรที่ค่อยๆ แล่นขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งหน้าไปยังเมืองลอยหอม บนที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต
ชื่อลอยหอม มีความหมายค่อนข้างพิเศษ เป็นชื่อที่คุณนางอวี้หลานตั้งขึ้นเอง
“หลัวโหว” สามลุงสวมชุดออกกำลังกายเดินเข้ามาหา
“หลัวโหว เมื่อคืนแม่ของถิงถิงบอกฉันว่า ถิงถิงจะไปเรียนวิชาเวทมนตร์ เธอคิดว่าตัวเองสบายตัวแล้ว อยากหางานทำ เธอให้ฉันถามคุณว่ามีงานดีๆ แนะนำให้เธอไหม”
“ทำไมล่ะ เธอก็ยังอยากทำอะไรสักอย่าง ให้เธอปลูกดอกไม้และเลี้ยงสัตว์เล็กๆ ในไร่นาไม่ดีหรือ เหมือนพ่อแม่ของฉัน แล้วฝึกวิชาไปด้วย ไม่ดีหรือ” หลัวโหวหัวเราะ
“ฮ่าๆ ฉันกับแม่ของถิงถิงยังหนุ่มสาวอยู่นะ ฉันหมายความว่า เราอยากไปดาวจอมขปวาดไหม เราไม่อยากให
