หลัวโหวคิดในใจ ดูเหมือนรูปร่างของเสี่ยวฟงจะคงเดิมเป็นเวลาสามปี ก็ดีนะ ถ้าโตขึ้นทันทีคงไม่สนุก ตอนนี้พวกเธอออกไปในรูปของหนุ่มน้อย คาดว่าเหล่าหนุ่มสาวข้างนอกคงจะคลั่งไคล้
พอเข้ามา เสี่ยวเหยียนที่ซุกซนก็ร้องขอว่าอยากกิน
หลัวโหวหัวเราะ “กินแล้วนอน อย่ามาวุ่นวายในห้องฝึกของฉันนะ”
เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น สี่มังกรน้อยต่างหน้าแดงหูแดง เสี่ยวผิงหึ่งว่า “พี่ชายหลัวโหวคุณดูถูกพวกเรา”
“พี่หลัวโหวพวกเราถูกลากไปที่แม่น้ำแยงซี”
หลัวโหวหัวเราะออกมาทันที
หลัวโหวลุกขึ้นยืน หัวเราะว่า “น่าเสียดายจริง นี่คือครั้งแรกของพวกเจ้าบนโลก น่าจะให้นักวิทยาศาสตร์สหพันธ์ได้ศึกษาสักหน่อย”
พ่นลมหายใจใส่หลัวโหวแต่กลับเห็นว่าสิ่งของบนโต๊ะของหลัวโหวกลายเป็นน้ำแข็งทันที และเกราะป้องกันของหลัวโหวเปิดขึ้นโดยอัตโนมัติ กันลมหนาวเหล่านั้น
หลัวโหวกล่าวว่า “อย่านะ พอแล้ว เสี่ยวผิงอย่าซนอีก พี่ชายจะไม่หยอกคุณแล้ว”
กินและเล่นเป็นชีวิตของเหล่ามังกรน้อย ต่อมาพวกเขาก็ไปที่สนามฝึก และเริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อย
มองดูพวกเขากินกันอย่างเอร็ดอร่อย หลัวโหวเดินไปหน้ามังกรของเสี่ยวผิง ลูบเกล็ดของเธอ กล่าวว่า “สังคมโลกไม่เหมาะกับพวกเจ้า พวกเจ้าควรกลับไปที่นครศักดิ์สิทธิ์ ฝึกฝนที่นั่น กินที่นั่น นอนที่นั่น ชีวิตจะสบายมาก”
เสี่ยวผิงหันหน้ามังกรมา กล่าวว่า “พี่ชายหลัวโหวพวกเรายังไม่ได้เรียนรู้ธรรมเนียมของสหพันธ์โลกเลย”
หลังจากที่มังกรทั้งสี่กินเสร็
