จหลัวโหวก็ถามพวกเขาถึงสถานการณ์บ้าง เช่น ความสามารถของแต่ละคนตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง…
ต่อมา ออกจากสนามฝึกซ้อม มาถึงสนามม้า ตามคำสั่งของหลัวโหวกลายร่างเป็นมังกร กลายเป็นมังกรสีเขียวยาว 100 เมตร หนา 5 เมตรหลัวโหวกระโดดขึ้นไปบนตัวของเสี่ยวลม
ได้ยินเสียงเด็กๆ ประมาณแปดเก้าคนวิ่งมาด้วยขาสั้นๆ
“พี่ รอก่อน รอก่อน ฉันก็อยากนั่งด้วย…”
หลัวโหวตอบสนองความต้องการของพวกเขา ให้มังกรอีกสามตัวรับเด็กๆ ขึ้นไปคนละหลายคน ไม่ช้า มังกรฟ้าทั้งสี่ก็บินขึ้น
บินช้าๆ ถ้าเร็วเกินไปไม่ได้ เด็กๆ จะตกลงมา
คราวนี้ไม่มีลมพายุ ชาวเมืองเมืองจินหนิงทั้งหนุ่มสาวและคนแก่ต่างพากันเห็นมังกรฟ้าบินอยู่บนท้องฟ้าที่ระดับพันเมตร
ตอนนี้มังกรฟ้ามีความยาวถึงพันเมตร หนากว่าห้าสิบเมตร สามารถสร้างเงาบนพื้นดินได้ไม่เล็กเลย
บางคนเป็นแม่บ้านวัยกลางคนและคนแก่ เห็นแล้วรีบคุกเข่าลงกราบ พึมพำคำสวด
แม้จะไม่เร็ว แต่ก็ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็มาถึงทะเลตะวันออก ตลอดทางนั้น ทำให้ชาวบ้านตื่นเต้นยินดีกันถ้วนหน้า
“หลัวโหวพี่ ฉันชอบที่นี่ ปล่อยให้ฉันลงไปเล่นสักพักได้ไหม เสี่ยวผิงก็ได้ พวกคุณไปนั่งที่เสี่ยวเหยาและเสี่ยวเยียนเถอะ ฉันกับเสี่ยวปิงจะลงไปเล่นน้ำ”
หลัวโหวตอบ “ไม่ได้ ทะเลตะวันออกรับไม่ไหวกับการก่อกวนของพวกเธอ ต่อไปจะไปที่มหาสมุทรแปซิฟิก”
บนท้องฟ้า มียานบินของเศรษฐีหลายลำตามมาข้างหลังอย่างช้าๆ แน่นอนว่าพวกเขาเป็นแค่ผู้ชม
หลัวโหวสังเกตเห็
