บทที่ 82 พลังวิญญาณแห่งอสูร และบุรุษลึกลับจากหอศาสตรา
หลังจากสิ้นสุดการสังหารอันรวดเร็ว เมิ่งฝานหาได้รีบร้อนเข้าไปขุดเก็บแก่นอสูรไม่ เขากลับเริ่มกระบวนการดูดซับพลังวิญญาณจากซากอสูรกระทิงเหล่านั้นทันที เพื่อนำมาเป็นเชื้อไฟในการขัดเกลา ‘กายาจี๋ป้า’ ของตนให้ยิ่งแกร่ง
อสูรตนแรกที่เขาเลือกย่อมหนีไม่พ้นร่างของ ‘หัวหน้ามิโนทอร์’ กึ่งมนุษย์ตนนั้น เพียงพลังวิญญาณจากร่างนี้เพียงร่างเดียว ก็นับว่ามหาศาลมหาศาลเทียบเท่าอสูรกระทิงทั่วไปสิบตัวรวมกันได้อย่างสบาย ๆ
เมิ่งฝานใช้เวลาร่วมสามนาทีเต็มในการสูบเอาพลังวิญญาณภายในร่างนั้นจนเหือดแห้ง ก่อนจะสลับไปจัดการกับซากอสูรกระทิงที่เหลืออีกสิบสี่ตัว ซึ่งเมื่อรวมกันแล้ว พลังของพวกมันก็น่าประทับใจไม่แพ้ร่างหัวหน้าของมันเลย
“เขากำลังทำอะไรของเขาน่ะ?” หวังจิ่วหยวน เริ่มได้สติจากความตกตะลึง เขาเดินตรงเข้าไปหาหลี่เสวี่ยโหรวและหลิวเยียนผิงพลางถามด้วยความสงสัยครามครัน
เพิ่งสังหารอสูรไปแท้ ๆ แทนที่จะรีบเก็บแก่นอสูร กลับเอาแต่ลูบ ๆ คลำ ๆ ซากศพอยู่นั่น นี่มันรสนิยมพิลึกพิลั่นประเภทไหนกัน?