บทที่ 80 กายาสูงสุดสำแดงเดช!
เมื่อเห็นสีหน้าที่จริงจังปนตำหนิของเมิ่งฝาน หลี่เสวี่ยโหรวก็มิอาจโต้แย้งสิ่งใดได้อีก นางจึงจำใจเก็บแก่นอสูรนั้นลงกระเป๋าไปอย่างว่าง่าย
เมิ่งฝานเหล่ตามองหลิวเยียนผิงพลางเอ่ยดักคอ “เจ้าเองก็มิต้องน้อยใจไป หากพวกเราล่าแก่นอสูรชั้นสูงเม็ดถัดไปได้ ข้าจะยกมันให้เจ้าเป็นคนถัดไป”
“พูดจาเลอะเทอะ! ทำราวกับข้าเป็นสตรีขี้อิจฉาไปได้” หลิวเยียนผิงจ้องมองเมิ่งฝานด้วยความขุ่นเคืองเล็กน้อยที่ถูกรู้ทันความคิด
เมิ่งฝานมิได้ต่อปากต่อคำ เขาล้วงเอาแก่นอสูรกระทิงที่เก็บได้ก่อนหน้านี้โยนให้หลิวเยียนผิงทันที นางตั้งท่าจะปฏิเสธตามมารยาท ทว่าเมื่อปะทะกับสายตาอันเยือกเย็นและดุดันของชายหนุ่ม คำพูดเหล่านั้นก็พลันถูกกลืนลงคอไปในพริบตา นางรีบเก็บแก่นอสูรไว้กับตัวโดยมิปริปากบ่นอีกแม้แต่คำเดียว
เมื่อเห็นว่าดรุณีทั้งสองเลิกเกรงใจจนเสียเวลา เมิ่งฝานจึงเผยสีหน้าพึงพอใจออกมา “เดินหน้าต่อเถอะ เวลาไม่คอยท่า”
บัดนี้ เมิ่งฝานดูจะกระตือรือร้นกว่าใครเพื่อน เพราะความปรารถนาที่จะขัดเกลา “กายาสูงสุด” ให้บรรลุขั้นถัดไปนั้นกำลังเดือดพล่านอยู่ในอก
