บทที่ 79 จิ้งจอกมายาสองหาง
“เมิ่งฝาน! ท่านทำอะไรลงไป!”
“พี่เมิ่งฝาน!!”
ดรุณีทั้งสองต่างอุทานออกมาด้วยความตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ พวกนางเตรียมจะสังหารอสูรกระทิงเพื่อช่วยชีวิตดรุณีน้อยผู้น่าสงสาร ทว่าผลลัพธ์กลับกลายเป็นเมิ่งฝานที่ลงมือสังหารนางอย่างเลือดเย็นเสียเอง!
“จะยืนเหม่อกันอีกนานไหม? อสูรกระทิงพุ่งมาถึงตัวแล้ว จัดการมันก่อน!” เมิ่งฝานเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดหวั่น แต่เมื่อศัตรูอยู่ตรงหน้า ทั้งคู่จึงต้องข่มความตกตะลึงไว้ชั่วคราวเพื่อรับศึกอสูรกระทิงตนนี้เสียก่อน
ทว่าอสูรกระทิงตัวนี้กลับอ่อนแออย่างน่าประหลาด มิอาจเทียบชั้นกับสองตัวที่พวกนางเพิ่งสังหารไปได้เลย เมื่อหลี่เสวี่ยโหรวและหลิวเยียนผิงลงมือพร้อมกัน หัวของมันจึงถูกปลิดปลิวออกจากบ่าในพริบตา ความจริงแล้วเพียงแค่กระบี่ของเสวี่ยโหรวก็เกินพอแล้ว ดาบของเยียนผิงที่ตามมาทีหลังจึงวาดผ่านอากาศไปอย่างไร้ความหมาย
แสดงให้เห็นชัดเจนว่า แม้ในยามที่พลังปราณถูกกดทับจนสูญสิ้น แต่ชั้นเชิงกระบี่ของหลี่เสวี่ยโหรวก็ยังเหนือชั้นกว่าหลิวเยียนผิงอยู่หลายขุม
