“พี่เมิ่งฝาน เหตุใดท่านถึงสังหารผู้บริสุทธิ์เช่นนี้?”
ทั้งสองสาวหันกลับมาจ้องมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า การสังหารมนุษย์ผู้ไร้ทางสู้นั้นถือเป็นข้อห้ามอุกฉกรรจ์ของสำนักกระบี่ซู่ซัน แม้ที่นี่จะเป็นแดนอสูร แต่นิยมศิษย์ซู่ซันย่อมมิอาจละเมิดกฎเหล็กนี้ได้ หากเรื่องนี้ล่วงรู้ถึงหูเบื้องบน เมิ่งฝานจะต้องรับโทษทัณฑ์อย่างหนักหนาสาหัสแน่นอน
หลิวเยียนผิงและหลี่เสวี่ยโหรวมีสีหน้าปั้นยาก พวกนางกำลังชั่งใจอย่างหนักว่าจะช่วยปิดบังความผิดครั้งนี้ให้เขาดีหรือไม่ แต่ศิษย์ที่เข้ามาในป่านี้มีนับร้อยชีวิต ความลับย่อมมิมีในโลก กระดาษไหนเลยจะห่อไฟได้มิด!
เมิ่งฝานกลอกตาใส่ดรุณีจอมเพ้อเจ้อทั้งสองพลางเอ่ย “เลิกฟุ้งซ่านแล้วหัดใช้สติพิจารณาดูให้ดีเสียก่อน”
“ข้าสังหารคนบริสุทธิ์รึ? พวกเจ้าลองใช้ตาดูใหม่ซิว่าสิ่งที่นอนอยู่นั่นมันคืออะไร!”
เมื่อสิ้นคำสั่งของเมิ่งฝาน ทั้งคู่จึงยอมละสายตาจากใบหน้าของเขาแล้วหันไปมองซากศพของ ‘ดรุณีน้อยชุดเขียว’ อีกครั้ง
ทว่าร่างของหญิงสาวกลับอันตรธานไปสิ้น!
