อพูดว่า “ฉันยังไม่อยากให้ของๆ คุณออกไปจากที่นั่น”
หลัวโหวหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เห็นเธอนั่งลงแล้วนำมันมาจ่อที่ริมฝีปากของเธอ เขาจึงพูดว่า “ใช้ลิ้นเลียเบาๆ นะ อย่าใช้ฟันกัดล่ะ เธอต้องปฏิบัติกับมันเหมือนกับสิ่งของล้ำค่า ใช้ความรู้สึกที่ชอบของเธอที่มีต่อมัน”
ซิงเอ๋อร์เข้าใจ เธอจึงช่วยหลัวโหวทำความสะอาด ความรู้สึกนั้นทำให้หลัวโหว ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้
เมื่อทำความสะอาดจนเกือบหมดแล้ว หลัวโหวก็ขึ้นคร่อมร่างของเธออีกครั้ง เขาใช้นิ้วมือลูบไล้เบาๆ ได้ยินเสียงครางของซิงเอ๋อร์อีกครั้ง เขาจึงถามว่า “ตอนนี้ยังอยากให้ฉันเข้าไปอีกไหม”
ซิงเอ๋อร์ส่ายหน้าและตอบว่า “มันเจ็บนิดหน่อย เมื่อกี้ก็อยาก แต่ตอนนี้ไม่ค่อยอยากแล้ว”
“อย่าบอกเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้ใครฟังเด็ดขาด แม้แต่เหล่าสิ่งมีชีวิตที่ชาญฉลาดของเธอก็ห้ามบอก เข้าใจไหม” หลัวโหวกล่าว
ซิงเอ๋อร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าแล้วตอบว่า “ไม่ได้ คำสั่งของพวกเขามีความสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด”
หลัวโหวรู้สึกท้อแท้ เมื่อรู้ว่าซิงเอ๋อร์ร์เป็นเพียงปัญญาประดิษฐ์ ความรู้สึกดีๆ มากมายที่เพิ่งมีเมื่อครู่ก็หายไปในพริบตา
“เธอก็แค่เครื่องจักรที่ใกล้เคียงกับสิ่งมีชีวิตที่มีปัญญาเท่านั้นแหละ” หลัวโหวพลันคิดขึ้นมา
แต่แล้วก็ได้ยินซิงเฉินตะโกนในหัวของเขาว่า “ไอ้ลิงน้อย ห้ามเหยียดปัญญาประดิษฐ์นะ พวกมันก็เป็นสิ่งมีชีวิตอย่างหนึ่งเหมือนกัน เพียงแต่ไม่ได้เกิดจากว
