อเปล่า เขาจึงไปที่ไนต์คลับแห่งหนึ่งที่เพิ่งเปิดเมื่อปีที่แล้ว แต่กลับพบว่ามีคนค่อนข้างเยอะ คิดว่าทุกคนคงรู้ว่าสภาพการรักษาพยาบาลดีขึ้น อายุขัยยืนยาวขึ้น ดังนั้นพวกเขาจึงปล่อยตัวปล่อยใจมากขึ้น
เพียงแค่สัมผัสบรรยากาศภายใน ฟังเพลงที่เร่าร้อน ชมการเต้นรำที่เร่าร้อนบนฟลอร์ หลัวโหวก็ปฏิเสธชายหญิงที่มาติดพันหลายคน ดื่มเบียร์หมดแก้วก็ตั้งใจจะจากไป
แต่แล้วเขาก็พบใครบางคน!
อู๋เทียนเป่า!
ในตอนนี้อู๋เทียนเป๋านั่งอยู่ในมุมมืดของห้องโถง สวมแว่นตาดำ สูบบุหรี่ ซ้ายขวาโอบกอดสาวน้อยบริสุทธิ์สองคน พวกพ้องหลายคนยืนหัวเราะอยู่ข้าง ๆ
หลัวโหวส่ายหัว ถอนหายใจในใจว่า อาจารย์ดีกับนายมากแล้ว น่าเสียดายที่นายมีพรสวรรค์จำกัด สันดานยังแก้ยาก
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลัวโหวก็จากไป
แต่ไม่รู้ว่าถูกศิษย์อย่างอู๋เทียนเป่าจ้องมองอยู่ เจ้าหมอนี่พูดกับน้องชายข้าง ๆ ว่า “นั่นใคร? ไปดูให้หน่อย!”
น้องชายคนนั้นจึงรีบวิ่งไล่ตามหลัวโหวไป ที่หน้าประตูก็ไล่ทันหลัวโหว พูดว่า “พี่ชาย หัวหน้าพวกเราอยากเจอ!”
หลัวโหวจ้องมองเขาอย่างเย็นชา จนอีกฝ่ายตัวสั่น ไม่กล้าไล่ตามหลัวโหวอีก ปล่อยให้เขาจากไป
หลัวโหวรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย อู๋เทียนเป่ายังคงไม่สามารถทะลวงผ่านระดับแรกได้ จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้ไปที่เมืองศักดิ์สิทธิ์
การที่ไม่ได้ไปเมืองศักดิ์สิทธิ์ก็มีเหตุผล เพราะเขาและเหลยเปียวยังคงร่วมมือกับตู้คุนและคนอื่น ๆ ในการจัดตั้งโรงเรียนสอนศิลปะ
