ายเก่าของผมอย่างแน่นอน”
หลัวโหวเกาหัว แล้วยิ้มแห้ง ๆ “คุณชมเกินไปแล้ว” แต่แล้วก็ทำหน้าเศร้า “100 ล้านล้านหยวนผลึก ฉันจะหาได้เมื่อไหร่ แล้วฉันจะเอาเงินของตัวเองไปซื้อยานอวกาศขนาดใหญ่ให้สหพันธ์ทำไม”
ซิงเฉินขัดจังหวะทันที ถุยน้ำลาย “เสี่ยวโห่วจื่อ ถ้าแกมีแค่คนเดียว อารยธรรมขั้นสูงจะให้ความสำคัญกับแกขนาดนี้เหรอ แม้แกจะแข็งแกร่งแค่ไหน แต่ถ้าเป็นภัยคุกคามใหญ่หลวง มันก็จะใช้กลยุทธ์รุมกินโต๊ะฆ่าแกจนตาย แกไปถามเฟิงซิงจือสิ ว่าเขาหาเงินเพื่อตัวเองหรือเปล่า ไม่ใช่ เขาทำเพื่ออารยธรรมของเขา เสี่ยวโห่วจื่อ อารยธรรมของแกควรจะยืนหยัดเคียงข้างแก แม้ว่าในอารยธรรมของแกจะมีคนเลว คนโสมม คนไร้ยางอาย คนหน้าด้าน แต่ก็ไม่ใช่เหตุผลที่แกจะทอดทิ้งพวกเขา ในฐานะพ่อค้าอวกาศ ความรับผิดชอบอย่างหนึ่งคือต้องรับผิดชอบต่ออารยธรรม แต่สิ่งมีชีวิตที่ชาญฉลาดในอารยธรรมของแกไม่ใช่ทาสของแก แกต้องเห็นคุณค่าชีวิตของพวกเขา พวกเขาไม่โง่ พวกเขามีอารมณ์ความรู้สึก แกเองก็รู้ว่าต้องดีกับลูกศิษย์ของแกไม่ใช่เหรอ ฉันไม่ได้ให้แกใจกว้าง แต่เป็นความรับผิดชอบ ทำไมอดีตประธานาธิบดีของประเทศ M ถึงหลั่งน้ำตาให้กับทหารของประเทศ M ที่เสียชีวิตในต่างประเทศ ตอนนี้แกในฐานะพ่อค้าอวกาศ ได้รับการฝึกฝนจากอารยธรรมขั้นสูงแล้ว แกก็ควรรับผิดชอบบางอย่าง แยกหยวนผลึกของตัวเองออกจากส่วนของทางการ นี่เป็นเรื่องที่ดี แต่มันแค่ทำให้ประชาชนในอารยธรรมของแกไม่พูดจาว่
