บทที่ 76 จะขัดใจผู้ใดก็ช่าง… อาจารย์จะหนุนหลังเจ้าเอง!
อย่างไรก็ดี การติดค้างอยู่ในมิติอื่นย่อมเป็นเรื่องที่สร้างความลำบากมิน้อย ทางที่ดีจึงควรหลีกเลี่ยงปัญหาหยุมหยิมเหล่านั้นให้ได้มากที่สุด
เหล่าศิษย์จากทั้งสามสำนักใหญ่เริ่มทยอยก้าวข้ามประตูแสง ทิ้งโลกภายนอกไว้เบื้องหลังเพื่อมุ่งสู่ดินแดนอสูร
สำนักกระบี่ซู่ซันได้รับเกียรติให้เป็นกลุ่มสุดท้ายที่เคลื่อนขบวน ก่อนที่เท้าของเมิ่งฝานจะเหยียบพ้นธรณีประตูมิติ ผู้เฒ่าหลินพลันก้าวเข้ามาตบบ่าเขาเบาๆ ทว่าน้ำหนักนั้นกลับแฝงด้วยความเชื่อมั่นอันหนักแน่น
“เมื่ออยู่ข้างในนั้น เจ้าจะทำสิ่งใดก็จงทำไปตามแต่ใจปรารถนา มิต้องหวาดเกรงว่าจะทำให้ผู้ใดขุ่นเคือง เพราะทันทีที่เจ้าก้าวออกมา อาจารย์ผู้นี้จะหนุนหลังเจ้าเอง! ข้าจะปักหลักรอเจ้าอยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งเดือน เมื่อครบกำหนด เราค่อยกลับซู่ซันพร้อมกัน”
เมื่อได้ยินคำประกาศกร้าวเช่นนั้น เมิ่งฝานจึงคลี่ยิ้มพลางพยักหน้า ก่อนจะก้าวเท้าเข้าสู่ประตูแสงอย่างมั่นคง
เขาเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของอาจารย์อย่างถ่องแท้