ส่วนบรรดาผู้อาวุโสนำทีมต่างพากันปักหลักเฝ้าประตูมิติอย่างแน่นหนา พวกท่านเตรียมตั้งค่ายพักแรมอยู่ที่นี่ตลอดทั้งเดือน เพื่อทำหน้าที่เป็นกำแพงเหล็กกล้าป้องกันมิให้อสูรกายตนใดลอบเร้นออกมาสู่โลกภายนอกได้
ทันทีที่เมิ่งฝานก้าวผ่านม่านแสง แรงกดดันบางอย่างพลันจู่โจมจนเขารู้สึกวิงเวียนศีรษะ ทัศนียภาพรอบกายมืดมิดลงชั่วพริบตา
ทว่าเพียงอึดใจเดียว สติก็กลับมาแจ่มชัดดังเดิม
เขาสัมผัสได้ว่าตนเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางหุบเขาที่สว่างไสวแปลกตา ภูมิประเทศโดยรอบมีเค้าโครงคล้ายคลึงกับหุบเขาจันทร์ผีอยู่มิน้อย ทว่ากลิ่นอายและพลังงานที่ไหลเวียนอยู่นั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
เขามิได้อยู่ที่หุบเขาจันทร์ผีอีกต่อไปแล้ว
เมิ่งฝานแหงนหน้ามองขึ้นสู่เบื้องบนตามสัญชาตญาณ ทว่าสิ่งที่เห็นกลับมิใช่ท้องฟ้าที่มีดวงตะวันแผดแสง แต่มันคือห้วงเวหาที่แปลกประหลาดไร้ซึ่งที่มาของแสงสว่างอย่างสิ้นเชิง
“แปลกประหลาดแท้ ไร้ซึ่งดวงตะวัน แต่ไฉนทั่วทั้งพงไพรกลับสว่างไสวปานนี้?” หลิวเยียนผิงพึมพำออกมาอย่างลืมตัว
ดูเหมือนว่าความฉงนสงสัยนี้จะเกิดขึ้นกับทุกคนที่ก้าวผ่านประตูมิติมา เพราะต่างก็แหงนหน้ามองฟ้าเพื่อหาที่มาของแสงสว่างโดยสัญชาตญาณ
