บทที่ 73 หมื่นกระบี่คืนสำนัก สิบทิศวินาศสิ้น
หลิวเยียนผิงจ้องมองเมิ่งฝานด้วยสายตาฉงนสนเท่ห์ หัวสมองของนางหมุนวนด้วยความงุนงงอยู่ชั่วครู่
“ที่บอกว่า ‘รอเจ้ากลับมา’ หมายความว่าอย่างไร ช่วยขยายความให้ข้ากระจ่างทีได้ไหม?”
ทว่าเพียงพริบตาถัดมา สีหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึง นางโพล่งออกมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“หรือว่า เจ้าเองก็จะเข้าร่วมภารกิจแดนอสูรด้วย? แต่ในวันประลองวิชา ข้าไม่เห็นเจ้าก้าวขึ้นสู่แท่นเมฆาเพื่อสำแดงเพลงกระบี่เลยนี่นา!”
เมิ่งฝานยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้พลางเอ่ยตอบ “ท่านอาจารย์หลินจัดการส่งชื่อข้าไปขึ้นทะเบียนด้วยตนเองน่ะสิ”
“น่าอิจฉาเจ้าชะมัด!” หลิวเยียนผิงมองเมิ่งฝานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความริษยาปนเลื่อมใส
“มีอะไรน่าอิจฉากัน? ที่นั่นอันตรายออกปานนั้น ขนาดข้าเองยังไม่กล้าให้คำมั่นเลยว่าจะรักษาชีวิตรอดกลับมาได้ครบสามสิบสองหรือไม่” เมิ่งฝานกล่าวด้วยท่าทีถ่อมตนอย่างถึงที่สุด
