บทที่ 72 หวังดีต่อข้า… หรือคิดจะขังข้ากันแน่?
ในช่วงแรกที่เมิ่งฝานยังอยู่ในระดับฝึกปรือและขั้นรวบรวมลมปราณ ผู้เฒ่าหลินเคยมอบโอสถวิเศษมากมายเพื่อช่วยเร่งพละกำลัง ไม่ว่าจะเป็นยารวมปราณหรือน้ำทิพย์ชโลมจิตวิญญาณหลากหลายชนิด
ทว่านับแต่เมิ่งฝานก้าวเข้าสู่ระดับวรยุทธ์แท้จริง เขากลับจมปลักอยู่กับการพินิจคัมภีร์ในหอเก็บตำรา ผู้เฒ่าหลินจึงหยุดมอบโอสถเร่งการฝึกฝน เพราะต้องการให้ศิษย์รักชะลอความเร็วลงเพื่อปูรากฐานทางวิชาให้แน่นหนาเสียก่อน
แต่ใครจะไปคาดคิด… เพียงพริบตาเดียว เมิ่งฝานกลับทะลวงขึ้นสู่ วรยุทธ์แท้จริงชั้นที่หก ได้ด้วยตนเอง!
ช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเกินบรรยาย!
ตามหลักการแล้ว ผู้ที่มีรากปราณระดับขยะจะฝึกฝนได้รวดเร็วปานสายฟ้าแลบเช่นนี้ ถือเป็นเรื่องผิดแผกและพิสดารอย่างยิ่ง ทว่าผู้เฒ่าหลินกลับเลือกที่จะไม่ซักไซ้ไล่เลียง เพราะที่ผ่านมาเมิ่งฝานได้สร้างความตกตะลึงให้เขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเริ่มจะกลายเป็นความชินชา
เมื่อเทียบกับปาฏิหาริย์ก่อนหน้านี้ การที่เจ้าเด็กนี่จะเลื่อนระดับเร็วขึ้นอีกสักหน่อย ก็ดูจะมิใช่เรื่องใหญ่อันใด
ในบางครา ผู้เฒ่าหลินถึงกับเผลอคิดไปว่า หรือเมิ่งฝานจะเป็น ‘จอมกระบี่จุติมาเกิด’?
