เมิ่งฝานนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเผยความลับที่ได้รับมาจากท่านผู้เฒ่าหลินให้นางฟัง ในสำนักซู่ซันอันกว้างใหญ่ เขาหามีมิตรสหายมากนัก และหลิวเยียนผิงก็นับเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เขาไว้วางใจ ข่าวสารล้ำค่าเช่นนี้เขาจึงมิรังเกียจที่จะแบ่งปัน
“ดินแดนมารเร้นลับเข้าได้เฉพาะผู้ที่ตบะต่ำกว่าขั้นหลอมดาน มิหนำซ้ำพลังศักดิ์สิทธิ์ยังถูกผนึกไว้รึ? มีสถานที่ที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้อยู่ด้วยรึนี่!” หลิวเยียนผิงเริ่มทอประกายความสนใจออกมาในแววตา
เมิ่งฝานยิ้มขื่นพลางเอ่ยย้ำ
“ประเด็นสำคัญมิได้อยู่ที่สถานที่หรอกขอรับ ทว่าหากท่านสามารถสำแดงปฏิภาณเชิงกระบี่ให้ประจักษ์แจ้งในยามนี้ได้ ทางสำนักย่อมต้องให้ความสำคัญและทุ่มเททรัพยากรเพื่อบ่มเพาะท่านให้ยิ่งใหญ่กว่าที่เป็นอยู่!”
ส่วนเรื่องจะเสี่ยงตายเข้าไปในดินแดนมารหรือไม่นั้น เมิ่งฝานปล่อยให้หลิวเยียนผิงเป็นผู้ตัดสินใจเอง เพราะสถานที่แห่งนั้นย่อมเต็มไปด้วยภยันตรายที่ยากจะคาดเดา ทว่าในเมื่อทั้งสามสำนักใหญ่เห็นพ้องที่จะส่งคนเข้าไปสำรวจ ย่อมแสดงว่าอันตรายเหล่านั้นยังพอจะมีหนทางควบคุมได้บ้าง
