เลือดกระจายเกลื่อนโต๊ะตรงหน้าเดนนิสทันทีที่กลิ่นคาวเลือดลอยเข้าจมูก สองคนในห้องก็เริ่มรู้สึกแปลกๆพอลรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าหาเลือด ค่อยๆ ขยับตัวไปข้างหน้า
“ตั้งสติหน่อย ไม่ใช่ที่นี่ ฉันไม่อยากฆ่านายนะ” คัซพูด
คำพูดสั้นๆ แค่นั้นก็เพียงพอที่จะดึงพอลกลับมาสู่ความเป็นจริงได้เขาควบคุมตัวเองจากความกระหายนั้นได้เขาเคยรับมือกับเลือดมาสองสามครั้งแล้ว มันเลยง่ายสำหรับพอลแต่สำหรับอีกคน นั่นคือแซมเขาสะดุดเล็กน้อย ก้มหน้าลงเขารู้จากที่ควินน์เคยบอกว่าเมื่อแวมไพร์ควบคุมความกระหายไม่ได้ ดวงตาจะเริ่มเปลี่ยนสี
เขาทุบมือลงบนโต๊ะ พยายามห้ามตัวเองคนอื่นๆ ก็เริ่มแสดงความกังวลต่อเขาเช่นกัน
“แซม นี่มันเป็นเชื้อโรคที่กำลังระบาดหรือเปล่า นายรู้สึกไม่สบายเหรอ?” เนทถามขณะเดินเข้ามาหาเขาแต่ควินน์ก็ยืนขวางทางไว้
“พาเดนนิสไปห้องพยาบาลเดี๋ยวนี้เลยนะ ดูแลให้เขาปลอดภัย” ควินน์สั่ง
“แล้วแซมล่ะ?” เนทถาม
ขณะที่ควินน์ยืนขวางทาง แซมก็คว้ากระติกน้ำที่เขาพกติดตัวไว้เสมอจิบน้ำจากกระติก ความกระหายที่เกิดขึ้นกะทันหันก็สงบลง
“ไม่ต้องห่วงเนท” แซมพูด พลางเงยหน้าขึ้น“ฉันแค่เป็นห่วงเดนนิส ไปดูกันว่าเขาเป็นยังไงบ้าง”
ไม่มีหมออยู่บนยานต้องสาปนี้อย่างไรก็ตาม มีพยาบาลบางคนที่มีความสามารถในการรักษาพวกเขาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อรักษาเดนนิสผิวของเขาเริ่มซีดเซียว และดูอ่อนแออย่างมาก
แม้ว่าเขาจะไม่ได้อาเจียนอีกหลังจากนั้นแต่เขาก็บอกว่ายั
