ุกขึ้น แพมตรงไปที่ห้องประชุมและพุ่งทะลุหน้าต่างออกไป ทำให้มันแตกเป็นเสี่ยงๆ จากนั้นเธอก็กลิ้งลงบนพื้นได้อย่างปลอดภัยนอกวิหารใกล้บริเวณลานกว้าง
ความกลัวแล่นพล่านในใจ เธอรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับสัตว์อสูร อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอมองขึ้นไป บรรยากาศก็เปลี่ยนไป อาจารย์สองคนมาถึง และพาพวกเชนออกมาด้วย
อาจารย์ส่วนใหญ่หลังจากได้รับคำเตือนจากเธอ ก็วิ่งออกมาข้างนอกเช่นกัน ตอนนี้มีทั้งหมดเก้าคน และสิบเอ็ดคนรวมอาจารย์สองคนที่กลับมา
แต่ละคนรีบสัมผัสพวกเชน และแพมก็วางมือบนพวกเชนสองตัว มีเสียงระเบิดดังขึ้น และเมื่อเธอหันกลับไป เธอก็เห็นส่วนหนึ่งของกำแพงวิหารกลายเป็นซากปรักหักพัง โดยมีปีเตอร์เดินผ่านเข้ามาอย่างสงบเหมือนเดิม
“กว่าจะออกมาได้นานเชียวนะ” แพมกล่าว “ตอนนี้ฉันเกรงว่าสถานการณ์จะเปลี่ยนไปแล้ว นายแข็งแกร่งและแปลกประหลาด แต่ตอนนี้เรามีความสามารถแล้ว นายจัดการพวกเราทั้งหมดไม่ได้หรอก”
เธอคิดว่าการพูดแบบนี้อาจทำให้ปีเตอร์ยอมแพ้ เธอไม่แน่ใจนัก แต่ก็มีความหวังเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม ปีเตอร์ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ และไม่มีความกลัวในแววตา
“ให้พวกเราจัดการเอง!” อาจารย์คนหนึ่งกล่าว พุ่งไปข้างหน้า
ความสามารถสองอย่างที่ถูกนำมาใช้คือความสามารถลมและดิน กำแพงทะเล หินแข็ง และซากปรักหักพังถูกเหวี่ยงเข้าใส่ปีเตอร์ แต่ด้วยความแข็งแกร่งและความเร็วของเขา เขาก็สามารถต่อยมันออกไป หรือหลบหลีกแรงกระแทกได้
สิ่งที่เขาลำบากกว
