งของเขา เขาก็พุ่งชนทะลุกำแพงไปทีละชั้นด้วยกำปั้นของเขา
แล้วเมื่อเขาชนทะลุกำแพงที่ห้าได้ในที่สุด ดันแคนก็รอเขาอยู่พร้อมกับพายุทอร์นาโดอีกลูก เมื่อเห็นดังนั้น บอร์เดนก็หยุดชั่วครู่และใช้พละกำลังทั้งหมดที่รวบรวมได้ ชกอากาศให้แรงที่สุดเท่าที่จะทำได้
เมื่อวางมือลงในพายุทอร์นาโดที่แปลกประหลาดนั้น มันก็เริ่มเฉือนผิวหนังที่แข็งของเขา แต่แรงมหาศาลจากการชกของเขาก็สามารถทำให้พายุทอร์นาโดทั้งหมดสลายและหายไปได้
“เจ้าไม่มีพละกำลังนี้เมื่อครั้งที่แล้วนี่?” ดันแคนกล่าว “เจ้าออมแรงไว้หรือ?”
“แน่นอน ข้าต้องเก็บพลังงานไว้หนี แต่ครั้งนี้ข้ามีคนพาไปฟรีๆ” บอร์เดนตอบ พลางชี้หัวแม่มือกลับไปทางควินน์ที่กำลังต่อสู้กับสัตว์อสูร
‘เด็กนั่นยังไม่ตายอีกเหรอ? ข้าควรจะเดาได้ว่าเพื่อนของเจ้าหนูตัวเล็กก็คงจะแข็งแกร่งเช่นกัน ทำไมคนพวกนี้ถึงมาอยู่บนเกาะ ถ้าพวกเขาวางแผนโจมตี พวกเขาคงจะนำกองทัพมาด้วยแน่ๆ ด้วยทีมเล็กๆ แบบนี้ แสดงว่าเป้าหมายของพวกเขาต้องเป็นอย่างอื่น’ ดันแคนเริ่มคิด
บอร์เดนพุ่งเข้ามาในขณะที่เขากำลังคิดอยู่ และพร้อมที่จะชกอีกครั้งเมื่อเข้าใกล้ ดันแคนกระทืบเท้า และแท่นเล็กๆ ก็ยกขึ้นใต้ขาขวาของเขา ทำให้เขาสูญเสียการทรงตัว
จากนั้นก็รู้สึกถึงการเตะที่หนักหน่วงเข้าที่หน้าอกของเขา ก่อนที่ร่างกายของเขาจะลอยออกไป ก็รู้สึกถึงลมประหลาดที่อยู่ข้างหลังเขาและผลักเขาไปข้างหน้า
‘ไอ้หมอนี่ อย่างที่ข้าคิด เขาไม่ใช่แค่มนุษย
