โลแกนยืนนิ่งงัน ร่างกายบอบช้ำอย่างหนัก มีรอยฟกช้ำทั่วตัวไม่ต่างจากครั้งแรกๆ ที่เขาต่อสู้กับวิคกี้ บางทีกระดูกของเขาอาจจะหักด้วยซ้ำ แต่เขาไม่สนใจเรื่องพวกนั้นเลย สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงสถานการณ์ที่แตกต่างออกไป
“ผมทำแบบนั้นได้ยังไง?” โลแกนถาม พลางหันกลับไป
เมื่อมองไปที่วิคกี้ เธอมีรอยที่ไหล่ขวา และกำลังจับมันอยู่ เธอไม่ได้บาดเจ็บสาหัสหรือได้รับบาดแผลถึงตาย แต่ก็มีรอยแผลเล็กน้อยที่แสดงว่าเธอได้รับบาดเจ็บจริง
“ฉันบอกนายแล้วไม่ใช่เหรอ? เมื่อร่างกายมนุษย์ตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง มันสามารถทำเรื่องบ้าๆ ได้” วิคกี้ตอบ เธอดูมีความสุขเช่นกัน ราวกับกำลังมองดูลูกศิษย์ที่ประสบความสำเร็จ “ถึงแม้ฉันจะไม่เคยคิดว่าผลลัพธ์จะเป็นแบบนี้และรวดเร็วขนาดนี้”
โลแกนอยากจะต่อสู้อีกครั้ง เพื่อให้ได้ความรู้สึกเดิมกลับมา พยายามพัฒนาตัวเองด้วยมัน และเรียนรู้วิธีใช้มัน แต่เมื่อเขาพยายามตอนนี้ กลับไม่มีผลลัพธ์ใดๆ เลย ในช่วงเวลาสั้นๆ โลแกนได้ทำบางสิ่งที่เขาไม่เคยทำมาก่อนได้อย่างไร้เหตุผล
“นายดูเหมือนจะไม่เข้าใจสิ่งที่นายเพิ่งทำไป นั่นคือการใช้อาวุธวิญญาณของนาย” วิคกี้ตอบ “ฉันบอกได้เพราะตอนที่ฉันสัมผัสนายก่อนหน้านี้ ฉันรู้ว่าความสามารถของนายทำอะไรได้ นายคิดว่าคนแรกค้นพบอาวุธวิญญาณของตัวเองได้อย่างไร? ด้วยการพยายามเชื่อมต่อกับหน้าอกด้านในและปิดกั้นความคิดงั้นเหรอ? ไม่ใช่หรอก แต่ผ่านสถานการณ์สุดขั้วที่ฉันทำให้นายเจอแ
