บทที่ 57 การชี้แนะ หลิวเยียนผิงฝึกฝนจนบรรลุพลังจิตกระบี่
เมื่อได้ยินคำประกาศกร้าวของเมิ่งฝาน หลิวเยียนผิงถึงกับยืนตะลึงลาน จ้องมองเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าจนพูดไม่ออก
นับตั้งแต่ย่างเท้าเข้ามาในหอคัมภีร์แห่งนี้จวบจนบัดนี้ แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ทว่านางกลับมิรู้ว่าตนเองเผลอแสดงท่าทางตื่นตะลึงจนเสียกิริยาไปแล้วกี่ครั้งกี่หน
สิ่งนี้ทำให้นางรู้สึกราวกับว่าตนเองกลายเป็นคนเขลาผู้ไร้ความรู้ความสามารถไปเสียอย่างนั้น ช่างน่าอับอายเหลือเกิน!
ทว่านางก็มิอาจหักห้ามใจได้จริง ๆ เพราะสิ่งที่เมิ่งฝานเพิ่งลั่นวาจาออกมานั้น มันช่างสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นเกินกว่าที่สามัญสำนึกของมนุษย์จะรับไหว
เมื่อครู่นี้เขาพูดว่ากระไรนะ?
เขาบอกว่าคืนนี้หลังจากกลับไป เขาจะฝึกฝนจนบรรลุ ‘พลังจิตกระบี่’ ของวิชากระบี่วารีคลั่งให้สำเร็จเสียก่อน
การจะบรรลุพลังจิตกระบี่ในหนึ่งกระบวนท่า เขากลับเอ่ยออกมาได้อย่างง่ายดายราวกับเพียงแค่หยิบน่องไก่ขึ้นมาเคี้ยวสักชิ้น
นั่นมันพลังจิตกระบี่เชียวนะ
พลังจิตกระบี่เชียวรึ
เขารู้ตัวหรือไม่ว่าพลังจิตกระบี่นั้นมีความหมายยิ่งใหญ่เพียงใด?
