มันคือการเคี่ยวกรำฝึกฝนวรยุทธ์กระบี่บทหนึ่งจนถึงขีดสุด บรรลุถึงระดับสูงสุดอันไร้ที่ติและสมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง
ของล้ำลึกเช่นนี้… เป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การทำให้สำเร็จได้เพียงชั่วข้ามคืนงั้นรึ?
หลิวเยียนผิงจ้องมองเมิ่งฝานด้วยความรู้สึกมึนงงจนสิ้นคำจะเอ่ย ในใจพร่ำบ่นว่า เจ้าช่วยทำตัวให้เหมือนคนปกติสามัญบ้างได้หรือไม่?
หากเจ้ายังขยันสร้างปาฏิหาริย์เช่นนี้ พวกข้าที่เป็นคนธรรมดามิกลายเป็นหมูเป็นหมาไปหมดทั้งสำนักหรอกรึ!
“น้องเมิ่งฝาน เจ้ามิได้ล้อข้าเล่นใช่ไหม?” เนิ่นนานผ่านไป หลิวเยียนผิงจึงพอจะรวบรวมสติที่กระจัดกระจายให้กลับคืนมาได้ นางถามพลางส่งยิ้มขมขื่น
“ข้าเคยล้อเล่นกับท่านตั้งแต่เมื่อใดกันขอรับ?” เมิ่งฝานตอบกลับด้วยสีหน้าที่จริงจังยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ
หลิวเยียนผิงส่ายหัวอย่างจนปัญญา
ต้องยอมรับว่าเจ้าหนุ่มเมิ่งฝานผู้นี้ มักจะลั่นวาจาที่ฟังดูเพ้อฝันราวกับเรื่องตลกออกมามากมายจริง ๆ ทว่าท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าเรื่องนั้นจะดูเป็นไปไม่ได้เพียงใด เขาก็กลับบันดาลให้มันกลายเป็นความจริงได้ทุกคราไป!
เมื่อหวนระลึกได้เช่นนั้น ความกังขาในใจของนางก็พลันมลายหายไปสิ้น
