หากเป็นผู้อื่นเอ่ยคำคุยโตเช่นนี้ นางคงตราหน้าว่าคนผู้นั้นเป็นคนบ้าเสียสติไปแล้ว ทว่าเมื่อคำพูดเหล่านี้หลุดออกมาจากปากของเมิ่งฝาน หลังจากที่นางสงบจิตสงบใจลงได้ นางกลับรู้สึกว่ามันช่างเป็นเรื่องธรรมดาสามัญเสียเหลือเกิน
เพราะสำหรับอัจฉริยะประหลาดที่ก้าวข้ามกฎเกณฑ์ฟ้าดินอย่างเมิ่งฝาน การจะบรรลุพลังจิตกระบี่ได้ภายในคืนเดียว ก็ดูมิใช่เรื่องที่เกินจริงไปแม้แต่น้อย
ก็จริงอยู่… หากเมิ่งฝานมิได้เก่งกาจถึงขั้นวิปริตเช่นนี้ นางก็คงมิถ่อมาขอความช่วยเหลือจากเขาสองครั้งสองคราเช่นนี้หรอก!
“ดีมาก! เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะมาหาเจ้าอีกครา”
คล้อยหลังหลิวเยียนผิงที่เดินจากไปด้วยความหวัง เมิ่งฝานก็ค่อย ๆ วางคัมภีร์กระบี่ในมือลงอย่างแช่มช้า
เขาเริ่มโคจรนิมิตฝึกซ้อมวิชา ‘กระบี่วารีคลั่ง’ ขึ้นภายในห้วงความคิดทันที
แท้จริงแล้ว เมิ่งฝานคุ้นเคยกับกระบี่วารีคลั่งมานานแล้ว ตั้งแต่ยามที่เขาชี้แนะหลิวเยียนผิงในครั้งแรก ๆ กระบวนท่านี้ก็นับเป็นวิชาแรก ๆ ที่เขาเกือบจะบรรลุถึงขั้นพลังจิตกระบี่ได้สำเร็จ ทว่าในตอนนั้นเมิ่งฝานกลับมองว่ากระบวนท่านี้พื้น ๆ เกินไป มิคู่ควรแก่การเสียเวลาขัดเกลา จึงได้ละทิ้งมันไปกลางคัน
