บทที่ 56 ให้มามากเกินไป รับไม่ไหวจริง ๆ
เมิ่งฝานมองดูหลิวเยียนผิงด้วยสายตาที่บอกไม่ถูกว่าควรจะรู้สึกเช่นไร
เดิมทีเขาเคยคาดคิดไว้ว่า เมื่อหลิวเยียนผิงได้เห็นความก้าวหน้าอันพุ่งพรวดของวรยุทธ์เขา นางคงจะตื่นตะลึงจนอ้าปากค้างเป็นแน่ ทว่าท่าทีตื่นตะลึงในรูปแบบ ‘จินตนาการล้ำเลิศ’ เช่นนี้ เขากลับคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ
อย่างไรก็ตาม เมิ่งฝานก็เข้าใจตรรกะของหลิวเยียนผิงได้ในไม่ช้า แม้มันจะฟังดูเพ้อเจ้อไปเสียหน่อย แต่หากมองในมุมของนาง มันก็นับว่าสมเหตุสมผลอยู่ไม่น้อย
เขาจึงเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงจนใจ “ข้ามิได้ถูกใครทำลายตบะไปทั้งนั้นขอรับ พลังวรยุทธ์ของข้ายังคงอยู่ครบถ้วน เพียงแต่ท่านมองไม่ออกเองต่างหาก”
“มองไม่ออก? หมายความว่าอย่างไร?” หลิวเยียนผิงขมวดคิ้วงงงวย จนถึงนาทีนี้ นางยังมิอาจทำใจเชื่อได้เลยว่าเมิ่งฝานจะก้าวล้ำหน้าตนไปได้
เมิ่งฝานมิอยากเสียเวลาอธิบายความให้ยืดเยื้อ เขาจึงตัดสินใจโคจรพลังลมปราณแห่ง ระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่สอง ออกมาอย่างตั้งใจ
พริบตาถัดมา หลิวเยียนผิงถึงกับเบิกตากว้างราวกับเห็นผีหลอก นางตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ
“เจ้า… เจ้าทะลวงเข้าสู่ระดับวรยุทธ์แท้จริงแล้วรึ?”
เป็นไปได้อย่างไรกัน
