จำได้แม่นยำว่าตอนที่พบกันครั้งก่อน เมิ่งฝานยังเป็นเพียงศิษย์ระดับฝึกปรือขั้นที่ 2 เท่านั้น
กาลเวลาล่วงเลยไปนานเท่าใดกันเชียว
เพียงแค่สองเดือนเศษเท่านั้นเองนะ! มิใช่สองปีเสียหน่อย!!!
“ระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่สองขอรับ” เมิ่งฝานเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
วรยุทธ์แท้จริงขั้นที่สองรึ
ยามนี้หลิวเยียนผิงเองก็อยู่ในระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่สองเช่นกัน นางตรากตรำออกไปฝึกฝนฝีมือภายนอกสำนักเป็นเวลานาน กว่าจะก้าวข้ามจากขั้นที่หนึ่งมาสู่ขั้นที่สองได้อย่างราบรื่น
แต่… เมิ่งฝานใช้เล่ห์กลใดถึงพุ่งทะยานมาถึงจุดนี้ได้?
ในวันที่นางบรรลุระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่หนึ่ง เมิ่งฝานยังเตาะแตะอยู่ที่ระดับฝึกปรือขั้นที่ 2 แต่พอวันนี้พอนางขึ้นมาถึงขั้นที่สอง เมิ่งฝานกลับมายืนเคียงบ่าเคียงไหล่ในระดับเดียวกันเสียแล้ว!
นี่มันจะวิปริตผิดมนุษย์มนาเกินไปแล้ว!
เมิ่งฝานเริ่มรู้สึกเอือมระอาขึ้นมาเล็กน้อย เขามองหน้าหลิวเยียนผิงแล้วเอ่ยถาม
“ศิษย์พี่หลิว ท่านกลับมาตั้งแต่เมื่อใดรึ? แล้วมาหาข้าถึงหอคัมภีร์เช่นนี้ มีธุระอันใดด่วนหรือเปล่าขอรับ?”
เดี๋ยวก่อน ขอข้าเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้น
