บทที่ 107 คำสาปของเทพเจ้า (1)
นอกหน้าต่าง ฟ้าแลบฉายลำแสงพราวพร่างจนภายในห้องส่องสว่าง เสียงฟ้าร้องดังขึ้น ราวกับสัตว์ร้ายกำลังขู่คำรามทั่วทุกทิศทาง
โคมไฟสลัวกะพริบไหวภายในห้องเดี๋ยวมืดเดี๋ยวสว่าง จนต้องมอดดับลงเพราะว่าพลังงานไฟฟ้าไม่พอ เหมือนกับคนชราที่เป็นไม้ใกล้ฝั่ง
“ปู่คะ ด้านนอกฝนตกฟ้าร้อง ปู่ไปยืนข้างหน้าต่างทำไม?” ซูม่านม่านซึ่งยกยาต้มเปิดประตูเข้ามาก็เห็นตัวปู่ครึ่งหนึ่งถูกเม็ดฝนที่ลมพัดเข้ามาจนเปียก
เธอเดินไปดึงตัวเขาออกมา ปัดไล่หยดน้ำบนเสื้อของเขา มุ่ยปากอย่างไม่พอใจแล้วพูดว่า “ชุดเปียกหมดเลย เป็นหวัดขึ้นมาจะทำยังไง? รีบเปลี่ยนชุดเถอะค่ะ”
เมื่อจัดการเรื่องคนเรียบร้อยแล้ว เธอจึงได้เดินไปปิดหน้าต่าง
ตอนที่ปิดหน้าต่าง ซูม่านม่านกวาดตามองฝนที่เทกระหน่ำลงมาด้านนอก ตอนนั้นเองที่ดวงตาของเฝ่ยไป๋ลู่ฉายแวบขึ้นมาในใจ จึงอดที่จะพึมพำไม่ได้ว่า “ที่นี่ฝนไม่ตกมาสองเดือนแล้ว คุณโชคไม่ดีมาเจอเข้ากับวันฝนตกฟ้าร้อง หวังว่าคุณจะโชคดีบ้างนะ…”
“ม่านม่าน…” ปู่ซูร้องเรียก
“หืม?” ซูม่านม่านกำลังต่อสู้อย่างหนักกับหน้าต่างที่เก่าคร่ำคร่าจนใช้งานยาก พอได้ยินปู่ตะโกนเรียก จึงหันกลับไปมอง “มีอะไรเหรอคะปู่?”
ดวงตาที่ชุ่มชื้นและใสสะอาดสว่างกว่าโคมไฟ
ปู่ซูยิ้ม “ไม่มีอะไร แค่ยาต้มขมนิดหน่อย…”
“ปู่เหมือนเด็กจริง ๆ เลย” ซูม่านม่านแสดงสีหน้าทั้งจนใจทั้งขบขัน เธอไม่รู้จะทำยังไงดี หลังจากปิดหน้าต่างเลยพูดว่า “ไ
