Content warning : มีการบรรยายถึงศพและการใช้คำพูดที่รุนแรง
บทที่ 106 พลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น
ทำไมเจ้าหนูนี่ถึงเปราะบางนักนะ ถึงกับเป็นลมไปเลย?
ช่างเถอะ ไม่ปลุกเขาจะดีกว่า บางทีการเป็นลมอาจเป็นการป้องกันตัวที่ดีที่สุดของเขา
พอเห็นเหมียวจื่ออั๋งตกใจกลัวจนสามดวงจิตเจ็ดวิญญาณแทบจะหลุดลอยไปแบบนี้แล้ว เฝ่ยไป๋ลู่จึงรู้สึกเห็นใจเขาอยู่ครู่หนึ่ง
ครั้นกลับมามองกระดูกอีกครั้งก็เห็นว่า ยังมีเส้นเลือดสีแดงสดห้อยติดกับกระดูกสีขาว เลือดที่อยู่บนนั้นมีสีแดงสดมาก ลักษณะเหมือนเพิ่งเสียชีวิตไม่นาน
เฝ่ยไป๋ลู่หยิบกระดูกสีขาวมาเทียบกับแขนของตัวเอง
ความยาวเกือบเท่ากัน มีความเป็นไปได้มากที่เจ้าของกระดูกจะเป็นผู้หญิง
“แปลก” เธอพินิจจุดที่พบกระดูกอย่างละเอียด แต่ไม่พบร่องรอยอื่น ๆ
ผืนดินแบนราบมืดมิดและอ่อนนุ่ม ไม่เหมือนว่ามีศพฝังอยู่สักนิด
“ทำไมถึงมีแค่กระดูกมือของผู้หญิงที่อยู่ที่นี่? เป็นของคนเดียวกันกับลิ้นนั่นงั้นเหรอ?”
เฝ่ยไป๋ลู่ก้มตัววางกระดูกกลับที่เดิม
ทว่าเมื่อชักมือกลับ ชั้นดินก็นูนขึ้นทันที
‘ฟึ่บ!’ มือข้างหนึ่งยื่นออกมา เล็บแหลมคมจิกมือของเฝ่ยไป๋ลู่
มันตรึงเฝ่ยไป๋ลู่ไว้แน่น เล็บที่ราวกับใบมีดคม ๆ จิกเข้าเนื้อ
มันทรงพลังอย่างมาก หากเป็นคนธรรมดา บางทีกระดูกอาจถูกเลาะออกได้ในชั่วพริบตา
แต่คนที่มันได้เจอคือเฝ่ยไป๋ลู่ ไม่ว่ามีดจะคมแค่ไหนก็ไม่สามารถบาดผิวเธอได้
เมื่อเห็นว่ามือข้างนั้นเพ
