ิ่มความแข็งแกร่งขึ้นอีกอย่างไม่ยอมแพ้ เฝ่ยไป๋ลู่ก็หรี่ตาลงเล็กน้อย จิตสังหารฉายแวบขึ้นมาในดวงตาพร้อมแสงเย็นส่องประกายวาบ
เสียง ‘ผัวะ’ ดังขึ้น มือประหลาดข้างนั้นถูกตัดออก เลือดพวยพุ่งออกมาจากบาดแผล!
เลือดหยดติ๋งกับพื้นสีเข้ม ซึมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ทำให้สิ่งที่อยู่ใต้พื้นดินหายวับไปในพริบตา
เฝ่ยไป๋ลู่พ่นลมหายใจอย่างเย็นชา อากาศที่ปลายนิ้วควบแน่นกันจนสั่นเล็กน้อย
ไม่นาน มือที่ถูกตัดก็คลายการเกาะกุมและหล่นลงบนพื้นอย่างไร้พลัง
มันกระตุกเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง ปลายเล็บแหลมเต็มไปด้วยพลังหยินและแค้นเคือง ไม่ทันไรมันก็กางกรงเล็บมาทางเฝ่ยไป๋ลู่อีกครั้ง
เฝ่ยไป๋ลู่กำลังจะพิจารณาดูสิ่งชั่วร้ายนี้อย่างละเอียด แต่ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงดังหึ่ง ๆ เข้ามาใกล้และดังขึ้นเรื่อย ๆ เสียงดังหึ่งสนั่นกึกก้องไปทั่วพื้นที่รกร้างนี้ ราวกับอากาศสั่นสะเทือนด้วยความถี่เดียวกัน
“เฮือก…” เหมียวจื่ออั๋งที่กลัวจนเป็นลมพลันตื่นขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด
ตอนนี้ใบหน้าของเขาซีดเผือด มีสัญญาณราง ๆ ว่ามีเลือดออกจากทวารทั้งเจ็ด
ทันใดเฝ่ยไป๋ลู่ใช้ยันต์สีขาวที่มีตัวอักษรจักรพรรดิประทับลงบนตัวเขา ผนึกการระเบิดของคลื่นเสียง
เหมียวจื่ออั๋งวิ่งหัวซุกหัวซุนมาอยู่ข้างเฝ่ยไป๋ลู่ เขาทรุดตัวลงแล้วตะโกนลั่น “หัวหน้า นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ทำไมทุกครั้งที่หลับตาแล้วลืมตาขึ้นมาจะต้องเจอกับอันตรายไม่ซ้ำกันเลยแบบนี้ด้วย!
“ฉันก็ไม่ร
