ผู้เฒ่าหวังมีสถานะในหอคัมภีร์ทัดเทียมกับผู้อาวุโสหลินในหอศาสตรา ทั้งคู่เป็นสหายสนิทที่รู้ใจกันมานานหลายปี ทว่าช่วงหลังมานี้ ตาแก่หลินเปียนหยุนกลับเอาแต่คุยโวโอ้อวดเรื่องที่ได้รับศิษย์เอกผู้เปี่ยมพรสวรรค์มาคนหนึ่งให้เขาฟังอยู่ทุกวัน
ดังนั้นเมื่อเมิ่งฝานมาปรากฏตัว ผู้เฒ่าหวังย่อมเกิดความอยากรู้อยากเห็นเป็นธรรมดา!
เขาอยากจะเห็นกับตาว่าศิษย์ที่ทำให้ตาแก่หลินคุยฟุ้งจนลืมตัวนั้น จะมีดีสักแค่ไหน
ทว่าหลังจากเฝ้ามองเมิ่งฝานมาตลอดทั้งวัน ผู้เฒ่าหวังกลับรู้สึกผิดหวังอยู่ลึก ๆ เพราะเจ้าเด็กคนนี้เอาแต่พลิกตำรากระบี่ไปมาอย่างรวดเร็ว กวาดสายตาผ่าน ๆ อย่างไม่ใส่ใจ ดุจการกลืนคำโตโดยไม่เคี้ยวให้ละเอียด ซึ่งดูสะเปะสะปะไร้ทิศทางยิ่งนัก
การอ่านตำราแบบผ่านตาเช่นนี้ย่อมไร้ประโยชน์สิ้นดี มิใช่การเสียเวลาเปล่าหรอกหรือ? หรือว่าเจ้าหนุ่มนี่มาที่หอคัมภีร์เพียงเพื่อจะจดจำชื่อวิชาไปคุยอวดเท่านั้น
ผู้อาวุโสหลินผู้ทะนงตน ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่ครั้งนี้กลับยอมลดตัวมาขอร้องตนเพื่อให้เจ้าเด็กนี่เข้าหอคัมภีร์ ทว่าผลที่ได้คือเจ้าเด็กนี่กลับไม่รู้จักหวงแหนโอกาสอันมีค่า ทำให้ผู้เฒ่าหวังเริ่มมีโทสะขึ้นมาบ้างแล้ว
