ฎพื้นฐานบางอย่างให้พวกเขาฟัง ว่าพวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้พูดเลยเว้นแต่จะถูกพูดด้วย มันแปลก แต่โลแกนก็ดีใจที่เห็นว่าแม้แต่ลีโอ ซิลเวอร์ และเฟ็กซ์ก็ถูกใช้กฎเดียวกันนี้
มันไม่ใช่ว่ามนุษย์ได้รับการปฏิบัติที่แตกต่างออกไปในระหว่างการประชุมนี้ ควินน์เดินไปยืนเรียงแถวกับเพื่อนๆ ที่กำแพงด้านหลังอย่างเป็นธรรมชาติ
“เจ้าทำอะไรน่ะ?” อาร์เธอร์พูด “ที่ของเจ้าไม่ได้อยู่ที่นั่น” จากนั้นเขาก็ชี้ด้วยนิ้วไปที่ที่นั่งตัวหนึ่ง
“อาร์เธอร์ ท่านล้อเล่นหรือเปล่า?” มูก้าตอบ
“ถ้าสิ่งที่เจ้าบอกพวกเราเป็นความจริง ควินน์ ที่นั่งนั้นเป็นของเจ้าโดยชอบธรรม เจ้านั่งที่นั่นและแสดงให้คนอื่นๆ เห็นว่านี่คือที่ที่ถูกต้องของเจ้า มันสำคัญที่จะไม่ปล่อยให้แวมไพร์ผลักไสเจ้าไปมา”
ได้ยินดังนั้น มูก้าก็ไม่พูดอะไรอีก เพราะบางทีอาร์เธอร์อาจจะพูดถูก
เมื่อได้ยินดังนั้น ควินน์ก็เดินไปและมองดูที่นั่ง ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขารู้สึกเหมือนมีพลังงานแปลกๆ แผ่ออกมาจากมัน แต่มันก็ดูไม่ต่างจากที่นั่งอื่นๆ และเมื่อสูดหายใจลึกๆ เขาก็ทรุดตัวลงนั่งในที่สุด
“รู้สึกดีไหม?” อาร์เธอร์พูด
แต่ควินน์ไม่ได้ตอบ เขาไม่รู้ว่ามันรู้สึกดีหรือไม่ดี แค่รู้สึกแตกต่าง
พวกเขารออย่างอดทนจนกระทั่งผู้นำคนอื่นๆ เริ่มเข้ามาในห้องทีละคน ครั้งนี้ พวกเขามีอัศวินแวมไพร์อยู่ข้างๆ บางคนมีอัศวินที่ไม่เคยเห็นมาก่อน คนที่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของสนามรบ ผู้นำส่วนใหญ่ที่ต่อสู้ดูเหมือนจ
