บทที่ 42 การเดินทางครานี้ สังหารอสูร!
เมื่อเป็นเช่นนั้น เห็นทีข้าจักต้องเพิ่มความระมัดระวังให้จงหนัก มิจำเป็นต้องยัดสิ่งของล้ำค่าทุกอย่างลงไปในคราวเดียว
เมิ่งฝานเริ่มโคจรปราณแท้อัดเข้าไปในแหวนมิติ พลันสัมผัสได้ถึงห้วงมิติภายในที่มีขนาดกว้างขวางประมาณหนึ่งลูกบาศก์เมตร
แม้มิได้ใหญ่โตโอ่อ่า ทว่าก็มิได้คับแคบจนเกินไปนัก
โดยปกติยามผู้คนออกเดินทางไกล ย่อมแบกเพียงห่อสัมภาระติดตัวเพียงใบเดียวเท่านั้น ทว่าพื้นที่ภายในแหวนมิตินี้ อย่างน้อยก็กว้างขวางกว่าห่อสัมภาระธรรมดาหลายเท่าตัวนัก ต่อให้เป็นหีบเดินทางใบใหญ่ก็มิอาจเทียบเทียมได้
ที่สำคัญคือมันมิเปลืองพื้นที่ใช้สอยแม้แต่น้อย นับเป็นสิ่งวิเศษที่จำเป็นยิ่งสำหรับการพำนักในเรือนชานและเดินทางรอนแรมในยุทธจักรอย่างแท้จริง!
เหนือสิ่งอื่นใด หากนำสมบัติชิ้นนี้ไปออกตัวขาย ย่อมสามารถแลกหินวิญญาณได้หลายร้อยก้อน ซึ่งเพียงพอจะให้เขาไปหยั่งรู้แผ่นศิลาเทพกระบี่ได้อีกหลายคราทีเดียว
ทว่าของจำเป็นถึงเพียงนี้ เมิ่งฝานย่อมมิมีวันตัดใจขายเป็นอันขาด
ส่วนเรื่องการหยั่งรู้แผ่นศิลาเทพกระบี่นั้น… เห็นทีจักต้องพึ่งพา ‘การตักตวงผลประโยชน์’ จากท่านผู้เฒ่าหลินเสียแล้ว!
