“แม้ปฏิภาณของเจ้าจักล้ำเลิศจนถึงขั้นวิปริตผิดมนุษย์มนาเพียงใด ทว่าก็ควรต้องใช้เวลาขัดเกลาอีกสักระยะหนึ่ง กว่าจะบรรลุเจตจำนงกระบี่อสนีบาตได้ถึงเพียงนี้!”
ท่านผู้เฒ่าหลินเอ่ยถามด้วยความเคลือบแคลงสงสัยยิ่งนัก ท่านรู้สึกว่ามีบางอย่างมิถูกต้องตามครรลอง
ท่านทราบดีว่าเมิ่งฝานนั้นยอดเยี่ยมเพียงใด และพยายามปรับเปลี่ยนกรอบความคิดของตนให้ก้าวทันความวิปริตนั้นแล้ว โดยมองว่าศิษย์ผู้นี้คือสิ่งมหัศจรรย์ที่หาได้ยากยิ่ง ทว่ามิว่าจะมองจากมุมใด เมิ่งฝานก็มิควรจะบรรลุเจตจำนงกระบี่อสนีบาตได้ว่องไวถึงเพียงนี้ในตอนนี้!
“ท่านอาจารย์ขอรับ ตามความสัตย์จริงแล้ว ในสถานการณ์ปกติ ศิษย์ย่อมต้องใช้เวลาอีกสักพักใหญ่ กว่าจักบรรลุถึงขั้นเจตจำนงกระบี่อสนีบาตได้จริงดังที่ท่านว่าขอรับ” เมิ่งฝานเอ่ยตอบท่านผู้เฒ่าหลินด้วยท่าทีนอบน้อม
“แล้วเจ้าไปประสบพบพานกับสถานการณ์มิด้านประการใดมาเล่า?” ท่านผู้เฒ่าหลินเอ่ยถามพลางจ้องเขม็ง
