ประการแรก ท่านผู้เฒ่าหลินย่อมมิมีทางมอบกระบี่เทพชั้นสูงเช่นนั้นให้หลิวเยียนผิงได้สัมผัสเป็นแน่ การที่ท่านเมตตาให้เขาได้ยลโฉมนั้น เป็นเพราะท่านเอ็นดูเขาเป็นพิเศษ ส่วนหลิวเยียนผิงนั้นย่อมมิมีสิทธิ์เข้าถึงของล้ำค่าระดับนี้ได้ ประการที่สองคือหลิวเยียนผิงนั้นพรสวรรค์ค่อนข้างเบาปัญญา ต่อให้มอบกระบี่ปราบอสูรให้ถือไว้ คาดว่านางก็คงมิอาจหยั่งรู้อันใดได้ลึกซึ้งนัก
มีเพียงการเคี่ยวกรำแบบจับมือสอนสั่งอย่างที่เขากำลังกระทำอยู่นี้เท่านั้น จึงจักทำให้นางเก็บเกี่ยวผลลัพธ์ได้ดีที่สุด!
ในที่สุด เมื่อตะวันรุ่งแจ้งของวันที่สามมาเยือน หลิวเยียนผิงก็สามารถสำเร็จเพลงกระบี่สังหารอสูรได้ในที่สุด ภายใต้การเคี่ยวกรำอย่างหนักของเมิ่งฝาน
เมื่อบรรลุเป้าหมาย หลิวเยียนผิงก็มิรอช้า รีบมอบหินวิญญาณหนึ่งร้อยก้อนให้แก่เมิ่งฝาน ก่อนจะเร่งรุดออกจากหอศาสตราไปด้วยท่าทีร้อนรน
นั่นเพราะวันนี้คือวันกำหนดการที่เหล่าศิษย์ฝ่ายในจักออกไปฝึกฝนยังโลกภายนอก หากนางชักช้าแม้เพียงกึ่งเค่อ ก็อาจจักพลาดขบวนเดินทางไปอย่างน่าเสียดาย
