บทที่ 40 กระบี่ปราบอสูรของเทพสงครามเฟยเผิง
เมิ่งฝานนิ่งเงียบมิเอ่ยคำใด
แม้จักมิได้เอ่ยปากคัดค้าน ทว่าอาการนิ่งงันเช่นนั้นย่อมบ่งบอกชัดแจ้งว่าลึก ๆ ในใจเขายังมิอาจยอมรับคำปรามาสได้
“รอข้าประเดี๋ยว!” สิ้นคำกล่าว ร่างของท่านผู้เฒ่าหลินก็พร่าเลือนก่อนจะเลือนหายไปจากชั้นสองของหอศาสตราในพริบตา
ผ่านไปเพียงชั่วเคี้ยวหมากแหลก ท่านก็หวนกลับมาปรากฏกายอีกครา
ทว่าในมือของท่านยามนี้ กลับมีกระบี่เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งเล่ม
มันเป็นกระบี่ยาวที่เพียงแค่ปรายตามอง ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งอำนาจอันยิ่งใหญ่เกรียงไกรที่แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบข้างสั่นสะท้าน
“ข้าจักให้เวลาเจ้าหนึ่งก้านธูป จงใช้ช่วงเวลานี้สัมผัสและซึมซับเจตจำนงจากกระบี่เล่มนี้ให้ถ่องแท้ แล้วเจ้าจักได้ประจักษ์แจ้งว่า การฟันสังหารอสูรที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร!” ท่านผู้เฒ่าหลินโยนกระบี่เล่มนั้นให้เมิ่งฝานทันที
เมิ่งฝานยื่นมือออกไปรับกระบี่ไว้มั่น!
ทว่าทันทีที่ฝ่ามือสัมผัสกับตัวกระบี่ สีหน้าของเมิ่งฝานก็พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวงในชั่วพริบตา
นั่นเพราะในห้วงแห่งจิตสำนึก ข้อมูลอันน่าตื่นตะลึงของกระบี่เล่มนี้ได้พรั่งพรูออกมาอย่างมิอาจต้านทาน