ด ฉันไม่ใช่คนป่วยที่ชอบดื่มเลือด นายทำให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์นี้ นายก็ต้องหาทางออกเอง นอกจากนี้ ใครจะรู้ว่าเลือดนั้นมาจากไหน ถ้ามาจากเด็กผู้ชาย นายตัดฉันออกไปได้เลย ถ้ามาจากเด็กผู้หญิงคนเมื่อกี้ บางทีนายอาจจะโน้มน้าวให้ฉันเสียสละเพื่อทีมได้’
“ตอนนี้แหละ หรือไม่ก็ไม่มีวัน” โลแกนหยิบซองน้ำผลไม้ขึ้นมา ยกขึ้น และเริ่มบีบเข้าท้อง มันยาก แต่เขาก็ยังคงกลืนมันลงไป แต่มันเหมือนกับว่าร่างกายทั้งร่างของเขากำลังปฏิเสธที่จะรับมันลงไป เพราะมันดูเหมือนจะอยากจะสำรอกออกมาพร้อมกับอาหารอื่นๆ ที่เขากินไปแล้วด้วย
‘มันแค่น้ำมะเขือเทศ มันแค่น้ำมะเขือเทศ!’
พยายามโน้มน้าวตัวเอง เขาย้ำความคิดเหล่านี้ในหัว แต่รสชาติโลหะเล็กน้อยในปากเป็นเครื่องเตือนใจอย่างต่อเนื่องว่ามันคืออะไรจริงๆ
ด้วยปาฏิหาริย์และความตั้งใจล้วนๆ วอร์เดนวางซองเปล่ากลับลงบนโต๊ะและเสร็จสิ้น
“ว้าว นายคงจะหิวมากจริงๆ” เฟร็ดพูด “ฉันเดาว่านายเป็นพวกที่เก็บของดีไว้กินทีหลัง”
วอร์เดนไม่ตอบ อันที่จริงเขาตอบไม่ได้เพราะเขาก้มหน้าลงกับพื้น ยังคงพยายามลบความทรงจำในช่วงไม่กี่วินาทีที่ผ่านมาออกจากใจ เพราะถ้าเขาไม่ทำ อีกไม่นานจะมีกองขยะขนาดใหญ่อยู่ตรงหน้าเขา
โลแกนมองดูซองตรงหน้าอยู่สองสามวินาทีก่อนตัดสินใจหยิบมันขึ้นมา แล้วส่งต่อไปตามแถวให้เฟร็ด
“นี่ครับ วันนี้ผมอิ่มแล้ว ผมพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่ดื่มมาก” โลแกนอธิบาย “แล้วก็ ถือว่าเป็นคำขอบคุณที่ช่วยพ
