ูแกลทเรียมได้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งหลังจากนั้นไม่นาน ก็มีเสียงร้องและเสียงกรีดร้องตามมา และเสียงฝีเท้าหลายร้อยคู่ดังไล่ตามมาพวกเวนดิโก้เป็นอิสระแล้ว
เมื่อรู้เช่นนี้ ควินน์ก็ไม่อยากทำให้คนอื่นๆ ตกใจไปมากกว่านี้ถ้าพวกเขามุ่งแต่จะวิ่ง บางทีพวกเขาอาจจะสะดุดล้มมากขึ้นไปอีก
“มาเร็ว วิ่งต่อไป ฉันเห็นบางอย่างอยู่ข้างหน้า” ควินน์โกหก แต่นั่นคือกำลังใจที่พวกเขาต้องการ
เสียงฝีเท้าของพวกเวนดิโก้ดังขึ้นทุกวินาทีควินน์รู้ว่าพวกมันเร็วกว่าพวกเขา และมันเป็นเพียงเรื่องของเวลาก่อนที่พวกมันจะตามทัน
เผื่อไว้ เขาตัดสินใจชะลอความเร็วและไปอยู่ท้ายกลุ่มโลแกนสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวนี้ และเขาก็พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
หลังจากวิ่งไปอีกหน่อย ก็ยังไม่มีอะไรอยู่ข้างหน้า และคนอื่นๆ ก็ได้แต่เดาว่าสิ่งที่ควินน์พูดนั้นไม่จริงจากนั้นไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงที่ดังมาจากอุโมงค์ก็ดังขึ้นจนทุกคนได้ยินถึงกระนั้น ก็ยังยากที่จะบอกว่าพวกมันอยู่ใกล้แค่ไหนจริงๆ
“วิ่งต่อไป อย่ามองย้อนกลับไป ถ้าพวกมันเข้ามาใกล้ ฉันจะจัดการเอง” ควินน์ตะโกน และคนอื่นๆ ก็ทำตามนั้น
ควินน์หันกลับไปมองเป็นครั้งคราว รอให้พวกมันปรากฏในสายตาเขาหันหลังกลับและวิ่ง เขาวิ่งต่อไปเรื่อยๆ แล้วพวกมันก็มาถึงในที่สุดมีจำนวนมากเกินกว่าจะนับได้ และมีเพียงไม่กี่ตัวเท่านั้นที่สามารถผ่านอุโมงค์ได้ในครั้งเดียวเขาไม่รู้เลยว่ามีพวกมันอยู่ในฝูงเท่าไหร่
แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาด
