ายเป็นว่าเซียเป็นคนปลอบเธอและให้กำลังใจเธอ บอกให้เธอหายใจเข้าออกช้าๆ ลึกๆ
“จริงๆ แล้วมีหลายเหตุผล” ควินน์ตอบ “อย่างแรก ผมหวังว่าจะใช้เลเซอร์ของหุ่นยนต์เพื่อพยายามเผาประตูให้เปิดออก ผมรู้ว่ามันอาจจะไม่ได้ผล แต่เราก็ไม่มีทางเลือกมากนัก เหตุผลที่สองคือเราไม่รู้เลยว่ามีการทดสอบกี่ครั้ง และไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันจะนำเราออกจากที่นี่ได้ตั้งแต่แรกหรือไม่”
“สิ่งที่เราพอจะรู้ก็คือคุณดีบุกนี่แหละ” ควินน์พูดพร้อมกับตบหัวหุ่นยนต์ “เขาให้รางวัลทั้งหมดแก่เรา และผมคิดว่ามันอาจจะเป็นทางลัดที่ดีไปสู่จุดสิ้นสุด บางทีรางวัลสุดท้ายอาจจะเป็นกุญแจก็ได้”
โลแกนเดินเข้าไปใกล้หุ่นยนต์ด้วยความสนใจอย่างมาก เขาให้ควินน์วางมันลงบนพื้นและยืนอยู่ใกล้ๆ เผื่อจะมีอะไรเซอร์ไพรส์กะทันหัน ขณะที่เขากำลังจะวางมือลงบนตัวมัน โลแกนก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
ความกลัวเข้าครอบงำเขา ความกลัวที่จะล้มเหลว บางที เช่นเดียวกับทุกสิ่งทุกอย่าง เขาอาจจะทำอะไรไม่ได้เลย
มือของเขาลอยอยู่เหนือหน้าอกของหุ่นยนต์สองสามนิ้วและสั่น และควินน์ก็สังเกตเห็นสิ่งนี้เช่นกัน
“ถ้าผมทำไม่ได้ล่ะ?” โลแกนพูด
“มันสำคัญเหรอ? ไม่ใช่ว่าพวกเราคนไหนจะทำได้ดีกว่านี้ คุณไม่อยากเก่งกว่าริชาร์ด อีโนเหรอ?” ควินน์ถาม เขาอยู่กับโลแกนมานานพอที่จะรู้ว่าอะไรที่กระตุ้นเขา และเขาต้องการแรงผลักดันเพื่อให้กลับมาเป็นตัวเองเหมือนเดิม “นี่ไงโอกาสของคุณ ทุกอย่างที่นี่เป็นของเขา และดูเหมือนว่
