โลแกนวางมือทั้งสองข้างลงบนแผงควบคุมสีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดและเริ่มมีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อยนี่เป็นครั้งแรกที่ควินน์เห็นเขาตื่นตระหนกแบบนี้นั่นหมายความว่าพวกเขากำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก
“ผมเปิดประตูไม่ได้!” โลแกนตะโกน“มันเข้าใจผม และมันก็ฟังผมแต่นี่เป็นครั้งแรกที่เครื่องจักรปฏิเสธคำขอของผมอย่างชัดเจนแบบนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เขาพยายามแล้วพยายามอีกแต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้พวกเขาทำอะไรไม่ได้เลยเพื่อช่วยวอร์เดนเด็กสาวทั้งสองคนอยู่ไม่ไกลจากประตูบานอื่นนักและก่อนที่อะไรจะเกิดขึ้นกับพวกเธอควินน์ก็รีบเรียกพวกเธอเข้ามาใกล้
“มานี่เร็ว!” ควินน์ตะโกน“เราไม่อยากเจอเรื่องเซอร์ไพรส์อีกแล้ว”
ตอนนี้ทุกคนกำลังจับจ้องไปที่หน้าจอหนึ่งบนแผงควบคุมอย่างระมัดระวังซึ่งแสดงภาพวอร์เดนที่อยู่ในห้องอย่างชัดเจน
ภายในห้อง วอร์เดนรู้สึกถึงแรงมหาศาลที่ดึงเขาจากด้านหลังคอเสื้อเขาถูกเหวี่ยงเข้าไปในห้องอย่างแรงแต่ทันทีที่ประตูปิดลงสิ่งที่ดึงเขาก็หยุดลงเขารีบหันกลับไปทันทีพร้อมกับชักดาบสีดำและสีขาวทั้งสองเล่มออกมาเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสิ่ง
เขาเคยสัมผัสเซียมาก่อนดังนั้นเขาจึงมีความสามารถของเธอด้วยแต่ไม่มีอย่างอื่นอีกและความสามารถของเธอก็ไม่ใช่ความสามารถในการโจมตีตั้งแต่แรกดังนั้นสิ่งเดียวที่เขาพึ่งพาได้ตอนนี้คืออาวุธ
ตอนนี้ เขายืนอยู่ตรงหน้าสิ่งหนึ่งในห้องมันคือหุ่นยนต์ถึงแม้จะไม่ได้มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ก็ตามส่วน
