่มอยู่ที่ขอบป่า พวกเขาก็หยุดในที่สุด และเด็กหนุ่มสองคนก็ไม่กอดแขนคนที่อยู่ตรงกลางอีกต่อไป
“ผมว่าถึงเวลาที่ผมจะต้องออกโรงแล้ว” ควินน์พูด
“ได้โปรดเถอะ ทำไมพวกนายถึงทำแบบนี้กับฉัน” เด็กหนุ่มพูด น้ำตาไหลอาบแก้ม “ฉันไม่มีเครดิตพอที่จะซื้อของที่จำเป็นด้วยซ้ำ เพราะพวกนายเอาไปจากฉันตลอด”
“บิล บิล พวกเรากำลังช่วยนายอยู่นะจำได้ไหม การจ่ายเงินให้พวกเราจะหยุดพวก ‘ตัวร้ายจริงๆ’ ไม่ให้มาหานาย ดังนั้นตอนนี้ แค่ยื่นเงินมาให้พวกเรา เว้นแต่นายอยากให้เกิดซ้ำรอยเหมือนเมื่อวาน” หนึ่งในเด็กหนุ่มกล่าว
บิลเริ่มนึกย้อนไปถึงความรู้สึกแย่ๆ เมื่อวาน เขาเกลียดชีวิตของเขาจริงๆ ไม่เพียงแค่ที่โรงเรียนทหาร แต่แม้กระทั่งก่อนหน้านั้น ทุกอย่างก็รู้สึกเหมือนนรกสำหรับเขา เขาใกล้จะยอมแพ้แล้ว เขาไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป จนกระทั่งคนแปลกหน้าเข้ามาหาเขาเมื่อวาน การระเบิดอารมณ์โกรธและตะโกนออกมาเล็กน้อยที่เขารู้สึกเมื่อบอกว่าเขาอยากให้พวกนั้นหายไป ก็เพียงพอที่จะทำให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกหน่อย
“ไม่” บิลพูด “พวกนายก็ตีฉันถ้าฉันให้สิ่งที่พวกนายต้องการ และพวกนายก็ตีฉันถ้าฉันไม่ให้ อย่างน้อยวิธีนี้ฉันก็ได้เก็บเครดิตไว้”
“บิล บิล มาดูกันว่านายจะเปลี่ยนใจเร็วแค่ไหน” นักเรียนคนนั้นวางมือลงบนพื้น ดินจากพื้นดินลอยขึ้นและก่อตัวเป็นไม้เบสบอลในมือของเขา ซึ่งทำจากโคลนแข็ง
“เตรียมตัวไว้” เขาพูดขณะที่เขาเหวี่ยงไม้ตรงไปที่ใบหน้าของนักเร
