้อน ส่วนใหญ่แล้ว นักเรียนจะถูกขอให้ไปรวมตัวกันในพื้นที่ที่กำหนด
โชคดีที่โลแกนเป็นนักเรียน VIP เขามีสิทธิพิเศษที่จะให้ทางโรงเรียนมารับเขาได้ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหนก็ตาม
ทันใดนั้น เสียงประตูห้องของโลแกนก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง ไม่มีการเคาะ ไม่มีอะไรเลย และมันทำให้เขาตกใจจริงๆ
“อย่าแตะเครื่องเคลื่อนย้ายมวลสารนั่น!” ควินน์ตะโกน โดยจินตนาการในหัวว่าโลแกนเข้าไปข้างในแล้ว
เมื่อไม่กี่นาทีก่อน ตอนที่โลแกนกลับมาถึงห้อง เขาก็เห็นหน้าจอสีเขียว และตามที่สัญญาไว้ เขาก็ส่งข้อความไปหาควินน์ทันที
ควินน์พยายามอย่างเต็มที่ที่จะไปถึงที่นั่นให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ กลัวว่าโลแกนอาจจะอดใจไม่ไหวที่จะทดลองอะไรบางอย่าง
‘ถ้าเขาเข้าไปแล้วล่ะ? ถ้าทุกอย่างผิดพลาดไปหมดล่ะ? บางทีฉันน่าจะบอกเขาว่ามันนำไปที่ไหน เขาอาจจะเชื่อมต่อพวกเราเข้ากับพวกนั้นโดยไม่ตั้งใจก็ได้’
แต่สุดท้าย ทุกอย่างก็เป็นแค่ความคิดในหัวของเขา และโลแกนก็นั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสงบ
“ควินน์ ช่วยอย่าทำแบบนั้นได้ไหม? ถ้าฉันกำลังทำงานสำคัญอยู่แล้วนายทำให้ฉันตกใจล่ะ? โชคดีนะที่ฉันกำลังคิดอะไรเพลินๆ อยู่” โลแกนตอบ แต่จู่ๆ มุมปากทั้งสองข้างของเขาก็ยกขึ้นอีกครั้ง เผยให้เห็นรอยยิ้มที่น่าขนลุก
“นั่นยิ้มเหรอ?” ควินน์ถาม เมื่อมองดูแล้ว มันดูเหมือนรอยยิ้มของตุ๊กตาผีสิงมากกว่า ซึ่งไม่เห็นฟันเลย
ทั้งสองคนนั่งลงคุยกัน และโลแกนก็อธิบายให้ควินน์ฟังว่าเขาคิดว่าการใ
