ห้เธอทราบทันทีเลยค่ะ” เฮย์ลีย์ตอบและรีบออกไปทันทีที่พูดจบ เนื่องจากเธอมีตารางงานที่ยุ่งมากรออยู่
เมื่อกลับเข้ามาในห้อง เธอก็เห็นเซียเปิดตู้เสื้อผ้าของเธอและกำลังมองดูเสื้อผ้าและข้าวของของเธอราวกับว่าพวกมันเป็นของแปลกใหม่สำหรับเธอทั้งหมด หลังจากนั้น เธอก็ดึงกระเป๋าของเธอออกมาจากใต้เตียง และหยิบของที่อยู่ในนั้นขึ้นมาทีละชิ้น แต่เธอก็ยังจำอะไรไม่ได้เลย
“เธอรู้จักฉันดีเหรอ?” เซียถามด้วยเสียงสั่นเครือราวกับจะแตกสลาย
เลย์ลาเดินเข้ามานั่งบนเตียงของตัวเอง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเตียงของเซีย ขณะที่มองดูเธอ
“ไม่มีใครในโรงเรียนรู้จักกันดีขนาดนั้นหรอกค่ะ เพราะเราทุกคนมาจากโรงเรียนที่แตกต่างกันมาก่อน แต่เราเป็นเพื่อนร่วมห้องกันตั้งแต่วันแรก และเธอกับฉันเคยอยู่ทีมเดียวกัน”
จากคำพูดของเธอ เลย์ลาเห็นว่าเซียกำลังพยายามจำ พยายามคิดย้อนกลับไปว่ามีอะไรบ้างไหม แต่ก็ไม่มีอะไรเลย หลังจากตระหนักถึงเรื่องนี้ เซียก็เริ่มร้องไห้อีกครั้ง เธอร้องไห้โดยใช้มือปิดหน้าและสะอื้นไม่หยุด
เลย์ลารีบเดินเข้าไป และด้วยสัญชาตญาณก็กอดเธอไว้แน่น
“ไม่เป็นไรนะเซีย ถึงเธอจะจำทุกอย่างไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรอก เธอสร้างความทรงจำใหม่ได้นะ จริงไหม? ใครจะรู้ บางทีชีวิตก่อนหน้านี้ของเธออาจจะไม่ดีก็ได้”
แต่เซียก็ยังคงร้องไห้ต่อไป มันไม่สำคัญว่าชีวิตก่อนหน้านี้จะดีหรือไม่ดีสำหรับเธอ เธอแค่อยากจำได้ว่าพ่อแม่ของเธอเป็นใคร เธอเติบโตมาอย่างไรตอนเด็ก
