ๆ เธอจำคนที่กำลังปลอบโยนเธออยู่ตอนนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ และทั้งหมดนี้เป็นความคิดที่น่ากลัวมาก
‘เธอจะเป็นแบบนี้ตลอดไปเลยเหรอ?’ เลย์ลาเริ่มคิด ‘บางทีการลบความทรงจำทั้งหมดของเธออาจจะโหดร้ายเกินไปจริงๆ ฉันควรจะถามควินน์พรุ่งนี้ว่ามีอะไรที่เราทำได้บ้างไหม’
คืนนั้น เด็กสาวทั้งสองคนตัดสินใจนอนเตียงเดียวกัน มันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เซียรู้สึกปลอดภัยในตอนนี้ การมีใครสักคนที่รู้จักเธออยู่ข้างๆ
วันรุ่งขึ้น เมื่อเลย์ลาตื่นขึ้น เธอมองดูนาฬิกาข้อมือและสังเกตเห็นว่ามันกำลังกะพริบ ใบหน้าของเซียที่อยู่ข้างๆ ยังคงบวมเล็กน้อยจากการร้องไห้
เธอรีบลุกจากเตียงและฟังข้อความอย่างเงียบๆ
‘เลย์ลา ถ้าเธอยังอยากทำเรื่องนี้อยู่ มาเจอกันที่ป่าในสวนสาธารณะที่เราเคยฝึกกับปีเตอร์ตอนสิบโมงเช้านะ ทุกคนในกลุ่มจะอยู่ที่นั่น’ ข้อความนี้ถูกส่งมาจากควินน์
เมื่อมองดูนาฬิกา เธอก็รู้ว่าตอนนี้เก้าโมงเช้าแล้ว เธอจึงรีบแต่งตัวและพยายามเตรียมตัวให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เสียงเปิดปิดตู้เสื้อผ้าทำให้เซียตื่นขึ้นในที่สุด ขณะที่เธอขยี้ตาแดงๆ ที่บวมของเธอเพื่อมองดูเลย์ลาที่กำลังรีบร้อนจะไปไหนสักแห่ง
“ทำไมเธอตื่นเช้าจัง?” เซียถาม
“ฉันต้องไปวิ่งตอนเช้าตามปกติ… เอ่อ วิ่งน่ะ” เลย์ลาตอบ
“ฉัน… ฉันไปด้วยได้ไหม?” เซียถาม
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ทำให้เลย์ลารู้สึกเจ็บปวดในใจ เธอรู้ว่าเซียยังคงกลัวที่จะถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว แต่เธอไม่มีทางเลือก
“เธอ
