นามของ ‘ท่านผู้เฒ่าหลิน’ ผู้ลึกลับท่านนี้ เขาได้ยินจากปากศิษย์พี่หลัวมานับครั้งไม่ถ้วน จนในใจเกิดความอยากรู้อยากเห็นอย่างแรงกล้าว่า ยอดคนท่านนี้แท้จริงแล้วจะมีบุคลิกลักษณะเช่นไร
เมิ่งฝานเอ่ยถามอย่างนอบน้อมและระมัดระวัง “ในเมื่อท่านผู้เฒ่าหลินมิได้เรียกพบข้าด้วยตนเอง หากข้าเดินสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปหาท่านเช่นนี้ จะเป็นการรบกวนท่านเกินไปหรือไม่ขอรับ”
ศิษย์พี่หลัวเห็นท่าทางกระวนกระวายของรุ่นน้องก็หลุดยิ้มออกมา
เขาตบไหล่เมิ่งฝานพลางเอ่ยอย่างไม่ถือสา “เจ้าวางใจเถอะ ท่านผู้เฒ่าหลินเป็นคนอารมณ์สุนทรีย์และเปี่ยมด้วยเมตตาอย่างยิ่ง”
เมิ่งฝานพยักหน้ารับ พยายามระงับความฟุ้งซ่านในใจลง
“ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก่อนหอศาสตราจะปิดทำการ เมื่อถึงเวลานั้นข้าจะพาเจ้าไปพบท่านเอง ตอนนี้เจ้าเพิ่งจะผ่านการปะทะกับจิตสังหารของกระบี่โม่หยุนมา ไปพักผ่อนเสียหน่อยเถิด” ศิษย์พี่หลัวสำทับด้วยความห่วงใย
เมิ่งฝานมิได้ดื้อดึง เขาเดินกลับเข้าห้องเพื่อรวบรวมสมาธิและปรับลมหายใจให้คงที่
