เฟ็กซ์เดินช้าๆ ไปตามทางเดินด้านบน ผมสีดำที่ปกติจะเสยเรียบร้อย ตอนนี้ยุ่งเหยิงไปหมด ความเครียดจากทุกสิ่งกำลังเล่นงานเขา และเขารู้สึกเหมือนอยากจะดึงผมตัวเองออกมา
มากกว่าแค่รู้สึก มีบางครั้งที่เดินๆ อยู่ เขาก็ดึงผมตัวเองออกมาจริงๆ เป็นส่วนเล็กๆ ที่ไม่ทันสังเกต แต่เขาก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังทำอยู่
เขาต้องการให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างสมบูรณ์แบบ และยังคงรู้สึกโล่งใจที่พี่สาวของเขาตกลงที่จะปล่อยให้เขาทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ปัญหาเดียวคือเขามีเวลาจำกัด เขาต้องทำทุกอย่างให้เสร็จภายในคืนนี้ เพื่อให้แผนทั้งหมดสำเร็จ เขาต้องการความช่วยเหลือ เขาทำคนเดียวไม่ได้
ในที่สุด เฟ็กซ์ก็มาถึงร้านกาแฟเล็กๆ ที่คนอื่นๆ นั่งอยู่ข้างนอก มันช้ากว่าที่พวกเขาวางแผนไว้หนึ่งชั่วโมง แต่ก็ยังแค่หนึ่งทุ่ม มีเวลาเหลือเฟือสำหรับช่วงที่เหลือของคืนนี้ พระอาทิตย์ขึ้นคือเวลาจำกัด
“เฮ้ นายโอเคไหม?” ควินน์ถาม เมื่อเห็นผมที่ยุ่งเหยิงของเฟ็กซ์ เขามีท่าทีแปลกๆ มาทั้งวัน และตอนนี้รูปลักษณ์ของเขาก็ยิ่งเสริมเข้าไปอีก ต้องมีบางอย่างผิดปกติ และตอนนี้งานจบแล้ว เขาก็ถามได้
ด้วยรอยยิ้มที่ดูเก้อเขิน เฟ็กซ์เดินเข้ามาหาควินน์และเริ่มกระซิบที่หูของเขา
“นายพอจะคุยกับฉันสองคนเป็นการส่วนตัวหน่อยได้ไหม ฉันมีเรื่องสำคัญอยากจะคุยด้วย” เฟ็กซ์กระซิบ
ได้ยินดังนั้น หัวใจของควินน์ก็เริ่มเต้นแรง และรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อบินอยู่ในท้องเล็กน้อย ถ้าเป็นเรื่องที
