นาทีนี้เองที่นางเริ่มตระหนักอย่างถ่องแท้ว่า… ศิษย์น้องที่อยู่ตรงหน้านางนั้นมีความเป็นอัจฉริยะที่น่าสะพรึงกลัวเพียงใด
ก่อนหน้านี้ เมื่อเมิ่งฝานบอกว่าเขาไม่เคยเรียนรู้ ‘กระบี่วารีคลั่ง’ หรือ ‘เพลงกระบี่จันทร์กระจ่าง’ มาก่อน นางเคยปรามาสว่าเขาพูดจาเหลวไหลไร้สาระ เพราะหากไม่เคยเรียน แล้วเหตุใดเขาจึงล่วงรู้ทุกท่วงท่าอย่างทะลุปรุโปร่งราวกับจดจำไว้ในฝ่ามือตนเอง?
แต่ในยามนี้ ความคลางแคลงใจเหล่านั้นเริ่มมลายหายไป
ศิษย์น้องผู้นี้… บางทีเขาอาจจะไม่เคยสัมผัสวิชาดาบเหล่านั้นมาจริง ๆ อย่างที่ว่าไว้ก็เป็นได้
เหตุที่บุรุษผู้นี้สามารถล่วงรู้ความนัยของวิชาดาบทั้งสองแขนงได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เป็นเพราะเขามีสัมผัสปฏิภาณที่น่าตื่นตระหนก เพียงแค่จับจ้องมองการร่ายรำไม่กี่กระบวนท่า เขาก็สามารถมองทะลุถึงจุดบอดและรอยปริแยกของวิชานั้นได้อย่างง่ายดาย
นี่มัน… ตัวประหลาดชัด ๆ!
ในใต้หล้านี้ มีผู้ที่มีพรสวรรค์อันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้อยู่จริงหรือ?
ไม่ว่าหลิวเยียนผิงจะอยากเชื่อหรือไม่ก็ตาม แต่อัจฉริยะที่เหนือล้ำเกินจินตนาการผู้นี้ ก็ได้มายืนประจันหน้ากับนางอย่างมีชีวิตชีวาเข้าเสียแล้ว
