บทที่ 28 หอคุมปีศาจ… วันหนึ่ง ข้าจะสยบเหล่ามารร้ายให้สิ้น
เมื่อได้ยินถ้อยคำตัดพ้อของเมิ่งฝาน หลิวเยียนผิงก็โพล่งออกมาทันที “เรื่องเงินทองมิใช่ปัญหา ข้าสามารถสนับสนุนเจ้าได้!”
ทว่าปฏิกิริยาแรกของเมิ่งฝานมิใช่ความตื่นเต้นยินดี กลับเป็นความระแวดระวังที่พุ่งสูงขึ้น
‘ของฟรีมิเคยมีในโลก’
การที่หลิวเยียนผิงหยิบยื่นไมตรีให้อย่างใจกว้างเช่นนี้ นางย่อมต้องมีแผนการบางอย่างซ่อนอยู่เป็นแน่
เมิ่งฝานขมวดคิ้วพลางเอ่ยถามด้วยเสียงเรียบ “เหตุใดท่านจึงต้องช่วยข้าถึงเพียงนี้?”
หลิวเยียนผิงหัวเราะร่าก่อนจะเฉลย “การที่ข้าลงแรงช่วยเจ้า ย่อมต้องหวังสิ่งตอบแทนเป็นธรรมดา อย่างไรเสีย หินวิญญาณหนึ่งร้อยก้อนก็มิใช่จำนวนน้อย ๆ ที่จะโปรยทิ้งเล่นได้”
“ท่านต้องการสิ่งใดตอบแทน?” เมิ่งฝานรุกถามต่อ
หลิวเยียนผิงตอบอย่างตรงไปตรงมา “ข้าต้องการให้เจ้าแบ่งปัน ‘ความหยั่งรู้’ ที่เจ้าได้รับจากศิลาเทพกระบี่ให้แก่ข้า”
คำตอบนี้…
ทำเอาเมิ่งฝานรู้สึกทั้งขบขันและจุกจนพูดไม่ออก
ภาพในความทรงจำสมัยยังเยาว์วัยพลันผุดขึ้นมา ราวกับภาพของเด็กนักเรียนที่ยอมจ่ายเงินเพื่อให้คนอื่นยอมให้ลอกการบ้านอย่างไรอย่างนั้น
